අංජලීගේ කතා​ව - Anjalige Kathawa - 25

අංජලීගේ කතා​ව - Anjalige Kathawa - 25 highlights Sinhala Wala in a clear and readable way. This introduction keeps the focus on the full title while sounding natural.

අංජලී පෝන් එක දිහා බලලා උපේක්ෂා හිටිතැනට යන්න හැරෙද්දී ඈතින් විසාකා එනව දැක්ක. උපේක්ෂා දිහාවට හැරෙන්න විදියකුත් නෑ. කෙල්ල තව ටිකක් ඉස්සරහට ආවොත් බඩු ඔක්කොම මාට්ටු. අංජලී ඉක්මනට අඩිය තියලා ඉස්සරහට ගියා. "පුතේ තාත්තා ඉන්නවද ගෙදර" කටට ආපු දේ ඇහුවේ වෙන අහන්න දෙයක් නැති හින්දා. "ඔව් මිස්..." "යන් එහෙනම් මට තාත්තා හම්බවෙන්න ඕන" විසාකාගේ කරට අතදාගෙනම ඈව ආපසු හරවගත්තා. "මිස් මට ඉකෝන් වල මුල්ටිකේ සමහර තැන් තේරෙන්නේ නෑ මිස් ඒටික මුල ඉදන් අහගන්න ඕන" "මගේ කෙල්ලට මොනවද මන් කියලා නොදෙන්නේ අද නොවේ හෙට ඉදන් මුල ඉදන් කියලා දෙන්නම්" "ඇයි මිස් අද... " "අද නම් බෑ පැටියෝ උපේක්ෂා මිස් එක්ක ලොකු වැඩක් කරන්න තියෙනවා මගේ කෙල්ල අද විතරක් ගෙදර ඉන්න" කෙල්ල ඔලුව වැනුවේ දුකෙන් වගේ. "උපේක්ෂා මිස් ආවද..දැක්කේ නෑ නෙහ්. මන් හිතුවේ මිස් එහෙන්මම යන්න ඇතියි හිතුව මිස් එනව දැක්කෙත් නෑ බිනරි ඒ පැත්තේ ඉදන් එනවා දැක්ක" "ආහ්.. අපි පිටිපස්සේ පාරෙන් ආවේ.. බිනරිට මමයි එන්න කිව්වේ.." "අනේ.. මිස් බිනරි එක්ක නම් ප්‍රවේශමෙන් ආශ්‍රය කරන්න ශාලිකා මිස්ට මන් ගැන කේලම් කිව්වේ බිනරි.. මට අන්තිමට මිසුත් නැතිවෙයි" විසාකට තියෙන්නේ ඉරිසියාවක් නොවේ බයක්. "නෑ කෙල්ලේ මගේ කෙල්ලව ගොඩදාලා හොද තැනකට ගේනව ඒක තියෙන්නේ අපි දෙන්න අතරේ. ඒත් එහෙම වුනාට පංතියේ අනිත් ළමයින්ට වෙනසක් කරන්න බෑ නෙහ්. ඔයා වුනත් ඒක පෙන්නන්න එපා තේරුනාද මගේ පැටියට" විසාකා හිනාවෙලා අංජලී දිහා බැලුව. "මිස්ගේ පැටියෙක් වුනා නම් මම කොච්චර වාසනාවන්තද" "එහෙම තමයි කෙල්ලේ ජිවිතේ අමාරු කාලවල් එනවා එවට මුහුන දෙන්න ඕන පුතාට තියෙන්නේ හොදට ඉගෙන ගන්න" කතාවෙන් කතාව හෙමින් හෙමින් විජේරත්න මහත්තයගේ නිල නිවාසෙට ආවා. විජේරත්න මහත්තයා දකිද්දියි මතක් වුනේ ආර්ථික විද්‍යාව විෂය මාලාව ඈ ලග නොමැති විත්තිය. ඒ පිටින් දාල විජේරත්න මහත්තයා එක්කත් කතාකරලා ඈ ආයෙත් ගුරු නිවාසේ පැත්තට ගියා. අයේෂා හලල ආවෙත් හරි අමාරුවෙන්. තාමත් ඉස්සරහ දොර වහලා නිවස කිට්ටුවෙද්දියි ඇහුනේ ශාලිකාගේ කෙදිරිල්ල.. "ම්හ්..ආහ්.. හ. යි..යෙ..න් ග..හ..පන්..ස..මී..ර.. අහ්. ම්හ්.. ශාහ්... මා..ර..යි.. ම්. අහ්.. ත..ව.. ම්හ්.. ආහ්.. ම්හ්.. ආහ්..ආ.. ආ....ආහ්.." අම්මෝ එක නම් හොද වෙලාවට විසාකා හරවලා යැව්වේ. උපේක්ෂා නම් ජනේලේ ලගින් හෙල්ලිලා නෑ. ඒකි බෙල්ල අතගගා එබි එබී බලන්නේ "අම්මට සිරි තඩි පොල්ලම ඔබාගෙන" ශානිකාගේ කකුල් කරට අරගෙන සමීර ගහන්නේ යමර ගැහිල්ලක්. ඌගේ පොල්ල අගල් හතරක් විතර එළියට ඇවිත් හුත්ත ඇතුලට යනවා මැෂිමක් වගේ. සමීර ඇගේ කලවා පහල ඉදන් අතගාගෙනම ගහගෙන යනවා. ඇදේ රෙද්දක් නෑ එකත් බිම කොට්ටෙත් බිම. ඒ පැය භාගෙට සමීර ශාලිකාට කොරවෙන්නම හුකලා. ශාලිකා සමීරගේ උරහිසේ තිබ්බ දෙපා දෙපැත්තට දාල දනහිස උඩට කරන් කකුල් තවත් පලල් කරා. සමීර ගහගෙන ගහගෙන ගිහින් හෙමින් පහත්වෙලා ඇගේ තන් දෙක දෙපැත්තෙන් වැලමිට තියාගත්තා. සමීර පුක උස්ස උස්ස ගහන ගමන් ශාලිකාගේ තොලුත් උරන්නවා. ඈත් සමීරගේ බෙල්ල උඩින් අත් දෙකම දාල දෙපා උස්සලා ඉන උඩින් වළලුකරවල් පටලාවා ගත්තා. ඇගේ අත් යටින් සමීර ඇගේ කොන්ඩේ පස්සට අතගගා හිටියත් ඔහුගේ පුක උස්ස උස්ස ගහන වේගේ නම් අඩු වුනේ නෑ. සමීරගෙන් යටිතොල මුදවන් ආයෙත් ඈ කෙදිරිගාන්න ගත්තා. "ආහ්... ම්හ්.. ස..මී..ර.. ආහ්..ම්හ්.. ස..මී..ර..සාහා. ආ..ආ..ආ...ම්හ් හු..ක..පා..න් උ..බ..ට .. ඇ..ති..වෙ..න්. න.. හු..ක..පා..න්.. උ..බේ ගෑ..නි..බ. ඩ..ක.ර..ප..න් ම්හ්.. හ්ම්..ආහ්.. ම්හ්.. ආ. ම්හ්.. අහ්.. හ්ම්" ශාලිකාගේ කෙදිරිලි වැඩිවෙද්දී සමීරගේ පුකේ වේගේ තවත් වැඩිවුනා. ඔහු එකපාරටම පුක හුත්තට තියලා තද කරගෙනම හිටියා. උපේක්ෂා ඔලුව උස්සද්දී අංජලීගේ නිකටේ වැදිච්ච පාරට දිවත් හැපුනා. හොද වෙලාවට සද්දයක් පිට නොවුනේ. උපේක්ෂාත් බෙල්ල දෙපැත්තට ගසලා ආයෙත් එබුනා. "ඔච්චර බලන්නේ මේකිට මිනිහ හුකන්නේ නැද්ද මන්දා" අංජලීට හිතුනත් ඈත් පොඩ්ඩක් එබුනා. "අම්මට හුකන්න ඌට ගිහින් තියෙන කැරි තොගේ" ශාලිකා කකුල් දෙපැත්තට දාල සමීර හලපු කැරි තොගේ දිහා බලනවා. "මට බයයි සමීර.." "ඇයි මොකට බය වෙන්නද .. අපි බදිමු.." "ඔයාට දහාටක් නැ නෙහ්" "නෑ මට දහනමය ඉවරයි මම ඉස්කෝලෙට බාර දීල තියෙන්නේ අවුරුද්දක් පහුවෙලා" ශාලිකා සමීර දිහා බලාගෙන ඇගේ ජංගියෙන් හුත්ත පිහිද ගත්තා. "ශාලි.. හෙට නිවාඩු දාන්න බැරිද.. " "ඇයි.. " "අපි ගිහින් අම්මා එක්ක එමු.. අර මැටි ගෙදර අම්ම තනියම ඉන්දවන්න පවු නැද්ද" ශාලිකා සමීර දිහා බලාගෙන ඉදලා එකපාරටම සමීරව බදාගත්තා. "අඩන්න එපා ශාලි.. අපි හෙට යමු.." "නෑ..සමීර ඔයා ඔහොම ඇහුවට වෙන කවුරුත් මගේ අම්මා ගැන අහලා නෑ.. අපි ගොඩක් දුප්පත් කුලෙනුත් අඩු අය" "ඒවා මට වැඩක් නෑ.. උදේ හතරේ බස් එකේ යමු.." ශාලිකා ඔලුව වැනුවත් සමීරගේ පපුවෙන් අයින් වුනේ නෑ උපේක්ෂා ජනේලේ ලගින් ඉවත් වුනේ එක අතකින් පෝන් එකත් අල්ලන් අනිත් අතින් බෙල්ල අතගගා. අංජලීට මතක් වුනේම සුරාජ්ව. සිකුරාදා කොහොම හරි කොළඹ යන්න ඕනැයි හිතුවෙ සුරාජ්ගේ අම්ම බලන්නත් එක්ක. ඇත්තටම ඉතින් ඕන උනේ සුරාජ්ව බලන්න. දෙන්න එක්ක ඉස්තෝප්පුවට ඇවත් උපේක්ෂා ආයෙත් යතුරු හිලෙන් එබුනා. ඇගේ සංඥාවට අංජලීට පොඩි කුතුහලයකුත් ආවා ආයෙත් මුන් හුකාගන්න ලැස්තිවෙනවදැයි පොඩි සැකයකුත් හිතුනා. ශාලිකා කොට තුවායත් ඇදන් සමීරත් එක්ක කාමරයේ දොරකඩ ලග. "එහෙනම් හතරේ බස් එකට එන්න" ශාලිකා ඔලුව වනලා ආයෙත් සමීරව බදාගත්තා "සමීර මට අර ටැබ්ලට් එක ගෙනත් දෙන්න බැරිද" "ඇයි ශාලි.. ඔයාට මාව සැකද.." "පිස්සුද.. ඒත් මන් කියන එකත් අහන්නකෝ අපි බදිමු.. ඒත් දරුවෙක් ගැන හිතන එක පොඩ්ඩක් පස්සට දාමු ඔයා විභාගේ කරලා ඉවර වෙනකම්" "ඕනැ නෑ ඔය විභාගේ කරාට මම කැම්පස් යන්නෙ නෑ නෙහ් හේනේ වගා කරන්න ඩිග්‍ර ඕනෙත් නෑ. හෙට ඉදන් මම ඉස්කෝලෙ යන්නෙත් නැ ඔයා වෙනුවෙන් මම හැමදේම කරනවා" "අනේ මම හින්දා ඉගෙන ගන්න එක නවත්තන්න එපා" සමීර ඇගේ පුක යටින් අත් දාල ඈව වඩා ගත්තා "ඔයා හින්දයි අපිට හම්බවෙන පැටියා හින්දයි" "අනේ මන්ද සමීර.." " බෙහෙත් පෙති බොන්නේ නැහැයි මට පොරොන්දු වෙන්න" සමීර ඇගේ මුහුන දිහා බලාගෙන හිටියා උත්තරයක් වෙනුවට ඈ ඔලුව වැනුවා "එහෙම බෑ කටින් පොරොන්දු වෙන්න" "හා.. ආ.. ආ.. " ඈ සමීරගේ බඩදිගේ රූටල ඇවිත් ඔහුගේ පපුවට කිස් එකකුත් දුන්න. දෙන්න එක්කම කුස්සිය පැත්තට යන දිහා බලල අංජලී ඔලුව ඉස්සුවත් උපේක්ෂා පේන්න හිටියේ නෑ. ඒකි බිත්තිය අයිනෙන් පිලිකන්න දිහාවට යනවා. අංජලී පස්සෙන් ගිහින් ඇගේ අතින් අල්ලාගත්තා. "කොහේද යන්නේ" "ඉදහන්කෝ හුත්තිව අතටම අල්ලගන්න" "එපා ඌට යන්න දීපන්" "මට තියෙනවා ඕකි එක්ක පරන ඇරියස් එකක්" "එහෙම කරන්න එපා මන් කියන හින්දා අහපන්.. උබ ඔය කරන වැඩේ කරොත් උබට ලොකු පවකට කරගහන්න වෙන්නේ" " උබ මේකි ගැන හරියට දන්නේ නෑ. අරූ එක්ක මේකි යයි කියලා හිතනවද" "යන නොයන එක නොවෙ වැඩේ උබ ඔය කරන්න යනවැඩේ වැරදියි" අංජලි උපේක්ෂා නවත්තගත්තේ ගොඩක් අමාරුවෙන්. සමීර කැලේ පාරෙන්ම පිටවෙලා ගියා. ඔහු පිටිපස්සෙන් ගිය ශානිකා හතර වටේ බලල ටැංකිය පිටුපස්සට වෙනකම් ගිහින් ඔහු යන දිහා බලාගෙන හිටියා. "ශාලිකා... මොකද ඔය පස්සට වෙලා කෑලෑව දිහා බලාගෙන ඉන්නේ" "නෑ මන්...මන් ..ඇග හෝදගන්න ආවේ සද්දයක් ආවා. ඒකයි බැලුවේ" "සද්දයක්.. මොනවද බන් ඔය කකුල් දෙකේ බෙරෙන්නේ" උපේක්ෂා නෝන්ඩි විදියට ඇහුවා. කැරි හිනවකුත් දැම්මා. ශාලිකා කකුල් දෙක දිහා බලල අතින්ම පිහිදගත්තත් උපේක්ෂාට උත්තර දෙන්න ගියේ නෑ. "අන්න උබේ කේස් එක රතිදුටත් ආරංචි වෙලා ඌ අපේ ඇගටත් ආව. හරියට අපිත් හවුල් වගේ උගේ කතාව" ශාලිකා උපේක්ෂා දිහා බලල හිනාවක් දාල ටැංකිය ලගට ගියා. ශාලිකාට නාන්න දීල උපේක්ෂා එක්ක රෑට උයන්න ගත්තා. බත රයිස් කුකර් එකට ගහද්දී කරන්ට් එක නෑ. බතත් ලිපේම තියලා දෙන්න එක්ක කතාව දාගෙනම ඉද්දී ශාලිකා නාගෙන ආවා. අංජලී මුල්ලකට කරලා තිබ්බ චිමිනි ලාම්පුවේ හරිගස්සලා ගත්තා. හොද වෙලාවට ලිප අවුලවගන්න භූමිතෙල් බොතලයක් ගෙනත් තිබ්බේ. "ඔහොම තමයි බන් මෙහේ ජීවිතේ කොළඹ වගේ සැප නෑ. සතියකට දවසක් කරන්ට් එක නෑ තව දවසක වතුර නෑ" දෙන්න එක්ක උයලා ඉවරවෙලා ඉස්තෝප්පුවට ආවා. ශාලිකා වැඩිය කතාවක් නෑ. උපේක්ෂා ඇද පෙන්නලා හින්ට් පාස් කරපු නිසා වෙන්න ඇති. හුත්තිට චූ ගිහිල්ලා වගේ මෙට්ටෙ මැද තිබ්බ සෙවල ගතියටත් උපේක්ෂා හින්ට් පාස් කරා. කොහොම වුනත් වැඩෙ නෝන්ඩි වුන බවනම් ඈට තේරුනා. "කෝ බන් මේකේ තිබ්බ බඩු ටික.. අංජලීට කලින් හිටියේ උබනෙහ්.." උපේක්ෂා විටින් විට අනම් මනම් කිව්වත් අංජලී ඒවට උඩගෙඩි දෙන්න ගියේ නෑ. ශාලිකාත් යන්න ලෑස්තිවෙලා ෆෝන් එකත් කනේ ගහන් ඉස්තෝප්පුවට ආවත් වැඩිය කතාවක් නෑ.පෝන් එකේන් කවුරුන් එක්ක හෝ රන්ඩුවෙනවා. "තමුසේ එක්ක ලගින්න එන්නේ නෑ. තමුසේ කියන්න ඕන නෑ මම අදම වෙන තැනකට යනවා මගේ මෝඩකමට තමුසේ එක්ක හිටියට තමුසේ කොච්චර සෙවල පෙරුවත් වෙන ගෑනු තමුසේ එක්ක එන්නේ නෑ" පේන විදියට නම් රතිදු එක්ක. ශාලිකා පෝන් එක ඔෆ් කරලා බෑග් එකට දාගත්තා "අක්කේ මම යනවා ඔයා කරපු උදව්වට ගොඩක් ස්තුතියි අක්කේ ගොඩක් පින්" "අනේ ඕක මොකක්ද ශාලිකා පොඩි උදව්වක් නෙහ්" "යතුර දීපු එකට නොවේ අක්කේ මම කිව්වේ ළමයි අතේ තිබ්බ විඩියෝ ඩිලීට් කරපු එකට" "ඒක මගේ රස්සාවනේ. ඔයාට ඉන්න තැනක් නැත්නම් මෙහේ ඇවිත් ඉන්න පුලුවන් විදියට ශෙයා කරගමු" "අනේ ගොඩක් ස්තුතියි අක්කේ මට ඉන්න තැනක් තියෙනවා" ශාලිකා ගිහින් පැය දෙකකට විතර පස්සේ කැන්ටර් එකක බඩුත් පටවගෙන සමීරයි තවත් කොල්ලො දෙතුන් දෙනෙක් එක්ක ආපහු ආවා. නිලනිවාසේ තිබ්බ අල්මාරිය ලොකු මේසේ මේස කණ්නාඩිය පුටු සාලෙන්ම දාල යන්න ගියා. ඒකෙන් මේකෙන් නිල නිවාසෙ තිබුනු බඩු අහන්බෙන් හෝ ආපු එක නම් ලොකු දෙයක්. සමීර කිසිම දෙයක් නොදන්නව වගේ හිටියේ ගල් ඉබ්බෙක් වගේ. ඈ ගියේ සමීරගේ ගෙදරට බව ශාලිකා නොකිව්වත් උපේක්ෂායි අංජලියි දන්නවා පහුවෙනිදා ලයිට් එද්දී හතටත් කිට්ටුයි. පෝන් දෙකම චාර්ජ් කරන්න දාලා ස්කෝලෙට යද්දී විසාකයි අයේෂයි ගිහිල්ලා. ඇගේ නමට නම් කිහිපයක් උඩින් තියෙන ශාලිකාත් ඇවිත් නෑ ඈ අත්සන් කරලා ඔෆිස් එකෙන් පිටවෙන්න ලැස්තිවෙද්දී විජේරත්න මහත්තයා උපේක්ෂාවයි අංජලීවයි නවත්තගත්තා. " ස්කෝලේ ළමයෙක්ගේ ගෙදර මලගෙයක් තියෙනවා දොලහට උසස් පෙළ ළමයි එක්ක මිස්ලා දෙන්නට යන්න පුළුවන්ද කලින් ගියාට වැඩක් වෙන එකක් නෑ මරනේ තාම ගෙදරට ගෙනත් නෑ" "විජේරත්න මහත්තයා මම සෝට් ලිව් දාන්න හිටියේ" "ඔයා ඉතින් එහෙන්මම යන්න සෝට් ලිව් දාන්න ඕනෑ නැ" උපේක්ෂා නම් උඩින්ම කැමැතිවුනා ඉක්මනට ගෙදර යන්න පුළුවන් හින්දා. මරු ප්‍රින්සිපල් නියම ගුරුහොරු මලගෙදර කාගෙද කින්ද මන්ද කියලා අහන්න ගියෙත් නෑ. මොකද මේකේ ඉන්න ළමයි දන්න අය නොවේ නෙහ්. අංජලී පන්තියට ගියත් පංතියේ හිටියේ ළමයි තුන්දෙනයි. විසාකයි මලිතියි දසුනුයි. බිනරි ඇවිත් හිටියෙත් නෑ "විසාකා මොකද අද ළමයි අඩු" "මිස් සංජීවලගේ ගෙදර මලගෙයක්ලු මෙයාලා මට මුකුත් කියන්නේ නෑ නෙහ් මිස්" පව් කෙල්ල පංතියෙන් කොන් කරල. ඒකට නම් ඉක්මනට මොනවහරි කරන්න ඕනැයි අංජලීට හිතුනා. අනිත් දෙන්න ඊයේ ඇවිත් හිටියෙත් නෑ. "මොකද ඔය දෙන්න ඊයේ ආවේ නැත්තේ" "මිස් ඊයේ පොල දවස නෙහ්"’ පංතියත් හරියට ලාහට ගෙම්බෝ එකතු කරනවා වගේ. උසස් පෙල පංතියක් යයි ගානක්වත් නෑ. "ළමයි තුන්දෙනෙකුට මොනවා උගන්වන්නද තුන් දෙනාම මගේ මේසෙට එන්න" තුන්දෙනාම එකට ආවත් විශාකා මුල්ලට දාලා උන් දෙන්න වෙනම. "ඔයාලා උදේට කාලද ඉන්නේ" විසාකා ඔලුව වැනුවත් අනිත් දෙන්න බිම බලාගත්තා. "විසාකා ස්ටාෆ් රූම් එකේ ඇති මගේ බෑග් එකෙන් කෑම එක ගේන්න" විසාකා නැගිට්ටට අංජලීගේ මූන දිහා බලන් හිටියා. උපේක්ෂා එක්ක දවල්ට කන්න එක කෑම එකක් බෙදාගෙන ආවේ. "යන්න ඉතින්" "මිස්ට" " අපි හතර දෙනා කමු" විසාකා පිටවෙලා ගියාට පස්සේ දසුනුයි මලිතියි ලගට ගෙන්න ගත්තා. "ඇයි ඔයාලා විසාකාව කොන් කරන්නේ" දෙන්න ම්හ් නෑ. එකාට එකා මූන බලාගත්තා. "ඇයි මට කියන්න බැරි හේතුවක්ද" දසුන්ගේ වැලමිටෙන් මලිතිට තට්ටුවක් දැම්ම වගේ පෙනුනා. "නෑ..මිස්.. එයා එච්චර හොද නෑ මිස්.." "ඇයි හොද නැත්තේ" "එයා.. " කෙල්ල කියන්න ගිහින් කොල්ල දිහා බලල ආයෙත් නිහඩ වුනා. "අපේ ගෙවල් වලින් කියලා තියෙන්නේ ඒයාව ආශ්‍රය කරන්න එපාලු"

This section develops the story with Sinhalawalkatha in a smooth and relevant way. It stays concise, readable, and easy to follow.

දසුන් හින්දා මලිති මුකුත්ම කියන්නේ නෑ. "ඔයා පොඩ්ඩක් එහාට යන්න" අංජලී දසුන්ව නැගිට්ටවල එහාට යැව්වා අංජලී මලිතිගේ ඔලුවෙන් අතතියාගත්දියි දැක්කේ ඉස්සොරියි තොගේ. ඒත් ඉතින් කෙල්ලව ලැජ්ජ කරේ නෑ. "දැන් කියන්න ඇයි විසාකාව කොන් කරන්නේ" "විසාකා හින්දා නොවේ මිස් එයාගේ අම්මා හින්දා" "එයා මෙහේ නොවේ නෙහ් ඉන්නේ" "මිස් එහෙනම් දන්නේ නෑ එයාගේ අම්මා හොද කෙනෙක් නොවේ මිස් ස්කෝලේ සර්ලා කිහිප දෙනෙක් එක්කත් යාලුවෙලා හිටියා ගමේ මිනිස්සු එක්කත් හිටියා දැන් සල්ලි වලට ඇග විකුනන කෙනෙක් ගමේ මිනිස්සු ගහලා පැන්නුව අර හොල්මන් ගෙදර සිද්දියටත් හේතුව විසාකාගේ අම්මා" "ඉතින් දැන් එයා මෙහේ නෑනෙහ් අනික එයාගේ වැරදිවලට විසාකට දඩුවම් දීල හරියනවද" "ඒක නම් ඇත්ත තමයි මිස් ගමේ මිනිස්සු නම් කියන්නේ විසාකා හරි මූසල කෙල්ලෙක්ලු" "හරි මම අම්මලත් එක්ක ඒක බලාගන්නම් හොද දරුවා වගේ විසාකා කොන් කරන්න එපා එයා අම්මා වගේ නොවේ එයාට හොදට ඉගෙන ගන්න පුලුවන්. අද ඉදන් ඔයාගේ හොදම යාලුවා කර ගන්න" කෙල්ල ඔලුව වැනුවා මිසක් මුකුත් කිව්වේ නෑ. "ඉන්ටවල් එකෙන් පස්සේ මාත් එක්ක ගුරු නිවාසෙට යන් ඔය ඉස්සොරි වලට බෙහෙතක් දෙන්නම්" මලිතිගේ මුහුනේ තිබුනේ ලස්සන හිනාවක්. කෙල්ල ගිහින් කොල්ල එක්කත් කතාකරන්න ඇත්තේ ඒක වෙන්න ඕන. ඇත්තටම විසාකා ලස්සනයි. ගොඩක් කොල්ලො විසාකා එක්ක කතා කරන්න කැමැති වුනත් පංතියේ සහ ස්කෝලේ පොදු මතයට ඔවුන් බය වෙලා තිබුනා. ඒත් අංජලීගේ පුදුමයට හේතුව නම් උපේක්ෂා වත් විසාකාගේ අම්ම ගැන කිව්වේ නැති එකයි. විසාකා කෑම එක අරන් ඇවිත් අංජලීගේ මේස උඩින් තිබ්බා. "විසාකා ඔයා මැදට එන්න" මලිතිම කියද්දී විසාකාට පුදුමයි. ඈ අංජලී දිහාත් බලල ගුරු මේසේ මැද පුටුවට ආවා. අංජලී අතහෝදන් එද්දී කෙල්ලො දෙන්නයි කොල්ලයි අංජලීගේ ගුරු මේසේ එක පැත්තක. අංජලී කෑම එක මේසේ මැදින් තියලා දිග ඇරියා. "කමු ඉතින්" කිව්වත් කවුරුත් ඉස්සෙල්ලා කෑම එකට අත දැම්මේ නෑ. අංජලීම අනලා කෙල්ලො දෙන්නටයි කොල්ලටයි කට කට ගානේ කැවුවට පස්සේ විසාකා හිතේ සතුටටම කට කට ගානේ ඔක්කොටම කවාගෙන ගියා. මලිතිටත් දසුන්ටත් එක නොකර ඉන්න බැරිවුනා. අංජලීගේ පංතියේ ලමයි නාවට අනිත් පංතිවල ලමයි ඇවිත් හිටියා. අංජලී මලගෙදරට යන්න ලෑස්ති වෙන්න ස්ටාෆ් රූම් එකට ආව උපේක්ෂාවත් එක්ක යන්න. රතිදුයි පතිරාජයි හඩනගා හිනාවෙවී කතා කර කර ඉන්නවා දැක්ක අංජලීට හිතාගන්න බැරිවුනා. ශාලිකා හින්ද මුන් දෙන්න මරා ගන්න නේද හැදුවේ. "ඔන්න දැන් අපි නම් වේකන්ට්" උපේක්ෂා දිහා බලලා අංජලීට ඇහෙන්න රතිදු කිව්වේ නම් අංජලීට මිසක් උපේක්ෂාට නොවෙයි. උපේක්ෂා මොකක්ද කියන්න ලෑස්ති වුනත් අංජලී ඊට ඉස්සර වුනා. "අපි ලග නම් ජනෙල් වලින් පුරවන වේකන්සි නම් නෑ" අංජලී උපේක්ෂා දිහාවට හැරිලා ඔලුවෙන් සංඥාවක් දුන්නා. පතිරාජගේ නළලටම වැදිච්ච උන්ඩයක් වගේ මැලැවිලා ගියත් රතිදුටත් උපේක්ෂාටවත් හිතාගන්න බැරිවුනා. "වරෙන් යන්න කන්න" "උබ කෑම එකක් දෙන්නට බෙදාගෙන ආවනෙහ්" "ඒක පොඩි වැඩකට ගත්තා" අංජලී උපේක්ෂාවත් ඇදන් ස්‍ටාෆ් රූම් එකෙන් එලියට බැස්සා. "උබට දැන්වත් තේරෙනවද ඊයේ හවස උබව නැවැත්තුවේ ඇයි කියලා" "මට මොන හුත්තක්වත් තේරෙන්නේ නෑ අඩු ගානේ අර ජනෙල් කතාවත් තේරෙන්නේ නෑ හැබැයි පතිරාජගේ මුහුන නම් අර මොකක්ද එකක් වගේ උනා" "ශාලිකා ඊයේ ගත්ත තීරණය ගැන මන් කිව්වේ ඒ වෙලාවේ උබ කොක්කක් දැම්ම නම් දෙන්නම අනාථ වෙනවා දැක්ක නෙහ් අරුන් දෙන්න හිටපු හැටි මුන් දෙන්නට කියපන් මගේ ඇගේ එල්ලෙන්න ආවොත් දෙන්නට එකට තියලා හුකවන්නේ මම" අංජලී කිව්වේ පතිරාජ කෙරෙහිත් රතිදු කෙරෙහිත් ඇතිවෙච්ච කෝපයෙන්. දොලහට මල ගෙදර යන්න උසස් පෙල පංතිවල ළමයි එකාට එකා පිටුපසින් පෝලිම් ගැහිල ස්කොලෙන් පිටවුනා. විසාකා මැදිකරන් මලිතියි දසුනුයි ගියේ පිටුපසෙන්ම උපේක්ෂා අංජලී ලගමයි. මලිතිගේ එකට ඇලිල තිබ්බ කොන්ඩේ ඩැන්ඩෙක්ස් දාල හේදුවට පස්සේ නම් හුළගට ඒ මේ අත නිදහසේ විසිරෙනවා වගේ. "ගොඩක් දුරයිද" "කිලෝමීටර් දෙකක් වගේ යන්න ඕන උබේ ක්වාටස් එක පිටුපස්සේ කැලෙන් ගියොත් කිලෝමීටර් භාගයක්වත් නෑ" "අපරාදේ එහෙන් යන්න තිබුනා" "හිකිලා තියේවි කොල්ලො කෙල්ලො ටිකව කැලේට ඇදන් ගියොත්" "ඒක නොවේ බන් මේවගේ වැඩ පැනලා බාරගන්න රතිදු ආවේ නැත්තේ ඇයි" උපේක්ෂාට ගියේ මහ කැරි හිනාවක්. "උබ ඕකුන් ගැන දන්නේ බොහොම චුට්ටයි. ඔය මැරිච්ච අම්මන්ඩිගෙන් රතිදුව හොද කනේ පාරකුත් කෑව කුඩයක් කැඩෙන්නත් ගැහුවා" "මේ මෑතකද" "නෑ බන් මන් එන්නත් ගොඩක් ඉස්සර" ඒ වුනාට උපේක්ෂා කිව්වේ නම් ඇගේ ඉස්සරහ ගැහුවා වගේ. පාර දිගේ ගිහින් තවත් අතුරු පාරක යන්න වුනා. පංතියේ ඉන්න කොල්ලො ටික මෙන්න මෙහේ. ඒත් උන්ට හිතාගන්න බෑ විසාකා එක්ක දසුනුයි මලිතියි කතාකර කර යද්දි නම්. දසුන් කොල්ලො එක්ක නතර වෙද්දි මලිති විසාකා එක්ක පෝලිම එක්ක ඉස්සරහට ගියා. උපේක්ෂාට යන්න දීල අංජලී නැවැතුනා. "අනුර පුතා මෙහේ එන්න" අනුරත් කොල්ලො අතරින් ආවේ පුදුමෙන් වගේ. මොකුත් හින්දා නොවේ පුතා කියපු හින්දා වෙන්න ඇති. "කෝ සංජීව මල ගෙදරද.." "නෑ මිස්.. එයා අක්කා එක්ක ටවුමට ගියා" "මොනවද පංතියේ ළමයි එකතුවෙලා කරේ" "තාම මුකුත් කරේ නැ ළමයෙක්ගෙන් සීය සීය ගානේ එකතු කරන්න ඉන්නේ" "එහෙනම් රැට කරන සංග්‍රහ වලට පංතියේ ළමයි බාර ගන්න" අංජලී පර්ස් එක ඇරලා රුපියල් පන්දාහක් අරන් අනුරගේ අතේ තිබ්බා. "මිස් ... මේක..ම.." "නැත්නම් සල්ලි මදි නෙහ් දැන්ම ටවුමට ගිහින් එන්න" අනුර අංජලී දිහා පුදුමයෙන් බලාගෙන ඉදලා කොල්ලො ලගට ගියා. වහලට ගම් උළු සෙවිලි කරපු ටිකක් පරන තාලේ ගෙයක්. උපේක්ෂා වුනත් සංජීවගේ ගෙදර අය එච්චරම දන්නේ නෑ. ස්කෝලේ ළමයි සහ ආපු ටීචර්ස්ල තුන් හතර දෙනා පිලිගත්තේ සුදු ස්කර්ට් එකකුයි බ්ලවුස් එකකුයි ඇදගෙන හිටපු ලස්සන කොන්ඩේ කැරැලි කැරලි තියෙන සුදු කෙල්ලෙක්. පවු අඩලා අඩලා කෙල්ලගේ මූනත් මැලවෙලා ගිහින්. අංජලී දෑත් එකතු කරලා ආයුබෝවන් කිව්වා කෙල්ලත් මැලවෙච්ච මුහුනින් මලගෙදරට ආපු හැම ළමයෙක්ම පිලිගත්තා. පංතියේ කෙල්ලොයි කොල්ලොයි බැහැලා මල ගෙදර වැඩ. ඒත් විසාකා විතරක් තනියම පුටුවක වාඩිවෙලා ඉන්නවා දැකලා අංජලී ලගට කතා කරා. "ඇයි පුතේ ඔයා තනියම.. කෝ... මලිති.." "මාත් එක්ක කතාකර කර ඉද්දී මලිතිගේ අම්ම ඇවිත් එක්ක ගියා" "පුතා මගේ ලගින් ඉන්න" විසාකාව ඇගේ ලගින් වාඩිකරගත්තේ විසාකා ගැන ගොඩක් දේවල් අංජලී දැන ගත්ත නිසා. "අපරාදේ මිස් මන් ආවේ.. ගෙදර නැවැතුනා නම් හොදයි වගේ හිතුනා" විසාකා කිව්වත් අංජලීට විසාකා ගැන ගොඩක් දුකක් ඇතිවුනා. සමහර විට කෙල්ල කරබාගෙන හිටියත් මිනිස්සු මෙහෙම කොන්කරන හේතු ඈ දන්නවා ඇති. "නෑ පුතේ ඔයා ආපු එක හොදයි.. ඔහොම යමුකෝ.. මට ටික කාලයක් දෙන්න ..." කොහේදෝ ඉදපු උපේක්ෂා ආවේ දැන් යමුද කියාගෙන. සංජීවත් නැති හින්දා අංජලීත් නැගිට්ට යන්න. අනික ඉතින් ඒක හිටියා වුනත් ඌවත් දන්නවද ඕන නම් අර කෙල්ල වගේ අත් දෙක එකතු කරලා පිලිගනීවී. ඒකත් ඉතින් සුවර් නෑ බැලැක් බෝඩ් එකේ ලියපු එකට දැන් ලැජ්ජ ඇති. ඕව ඉතින් නොකරනව නම් උන්ගේ කොලු කමෙන් ඇති වැඩේ මොකක්ද. අංජලීට පොඩි හිනාවකුත් ගියා. ඈ උපේක්ෂා එක්කම එන එන අය පිලිගනිමින් ඉන්න සංජීවගේ අක්කා ලගට ගියා. "අපි ගිහින් එන්නම්" දෑත් එක්කරල කියද්දී කොහේදෝ ඉදපු දසුන් ලගට ආවා. "අක්කේ මේ අපේ පංතිභාර මිස්" කෙල්ල දුක අස්සේ හිනාවුනත් ප්‍රශ්න කෝටියක් මුහුනෙන් සැගවිලා තිබුනා. "මල්ලි ටවුමට ගියා මිස් අක්කා එක්ක එන්න ටිකක් වෙලා යාවි" "කමක් නෑ මම පුලුවන් උනොත් ආයේ එන්නම්" අංජලී මලගෙදරින් මිදුලට බැහැලා යන්න ලෑස්ති වුනා. "මිස්..." අංජලී හරිලා බැලුවා. නේරංජලා තවත් කොල්ලෙක් එක්ක අංජලී ඉස්සරහට ආවා. කොල්ල පංතියේ උනත් ඌගේ නම මතක නෑ.. ආහ්..ආ විරාජ්.. විසාකාට මූසලී කියපු අනිත් එකා.. බිනරී නේරංජලා එක්ක ඉදලා කොහේට හරි රිංගුවා. "ඇයි පුතේ..." "මිස් මේ මෙයාලට තොරණක් ගහන්න.. පුවක් ගහක් හොයනවා.." "ඔව් ඉතින්" "මිස්ගේ ක්වාටස් එකේ පිටුපස්සේ තියෙන ගහක් කපාගන්නද අහනවා" පිටුපස්සේ ටොයිලට් එක ලග පුවක් ගස් කිහිපයක් තිබුනා වගේ අංජලීට මතකයි. "හවස් වෙලා පුතාලා එන්නකො මම පින්සිපල් එක්කත් කතා කරලා අවසර අරන් තියන්නම්" උපේක්ෂාට යන්න පුදුම තදියමක් තිබුනේ එද්දි ආපු ළමයින්ගෙන් භාගෙට භාගයක් යද්දී හිටියේ නෑ සමහරක් මලගෙදර තව සමහරක් ගෙවල්වල ගිහින්. උපේක්ෂත් ආපු බස් එකේ නැගලා ගෙදර ගියා. අන්තිමට ස්කෝලෙට එද්දී ඉතුරුවුනේ විසාකයි අංජලීයි විතරයි. අංජලී ක්වාටස් එකට ආපු ගමන්ම ලයිට් ඇවිල්ලද බැලුවත් තාමත් නෑ. කඩෙන් ගත්ත බඩු ටික කාමරේ මේසෙ උඩින් තියල චාර්ජ් වෙන්න ගහපු පෝන් එක චාර්ජ් වෙලාදැයි බැලුවා. ඇයි ඉතින් උදේ යද්දී ලයිට් ආව නෙහ් පෝන් එක සැම්ෂුන්ග් වැටුනු සැනින් ඕෆ් වුනා. ෆෝන් දෙකම චාර්ජ් වෙලා නෑ. මේසේ යට බලද්දියි මල පැන්නේ. උදේ චාර්ජ් එකට ගැහුවට යට සුවිච් එක ඔන් කරලා නෑ. තරහටම හැන්ඩ් බෑග් එක මේසේ මුල්ලටම විසි කරා. ලයිටුත් නෑ චාර්ජ් වෙලත් නෑ. මණ්ඩලේට හිකවෙන්න කියන්න හිතෙන්නේ මෙන්න මේ වෙලාවට. අංජලී ඔසරිය ගලවලා යට සාය උඩට ඇදන් රෙදි ටිකත් අරන් ටැංකිය ලගට ගියා. ඇගත් හෝදන් හෝදපු රෙදි ටිකත් වැලේ වනලා බැගී සෝට දාගෙන ඉස්තෝප්පුවට ආවා. නාගත්තනන් ආයෙත් හිතුනා හවසට නානවා නැත්නම් දාඩිය බේරෙනවා කියලත් හිතුනා. දෙපා දිග ඇරලා කෙටි බැම්ම උඩින් විළුඹ තිබ්බ. ජංගියක් වත් ඇදපු නැති නිසා හුළං පාර සෝට අස්සෙන් ගිහින් කෙලින්ම හුත්තට වදිද්දී අම්මෝ දැනෙන සනීපේ. ජංගියක් ඇන්දෙ නැත්තෙත් ඒකයි. ශාලිකා ගෙනත් දාපු ලීබඩු තාමත් එහෙන්මමයි. අල්මාරිය හදන්න විසාකා කවුද එක්කගෙන එනවා කිව්වට තාමත් නෑ. ඊයේ උපේක්ෂා හිටපු නිසා පාලුවක් නොතිබුනත් අද නම් ඊයෙටත් එක්කම පාලුව ඩබල් වෙලා වගේ. අයේෂා දුවගෙන එනව දුරටම දැක්ක අංජලී කකුල් බිමට දැම්මා. "එහෙනම් කවුරු හරි එක්කන් එනවා ඇති" ඒත් ආපු එකෙක් නෑ විසාකා පිටුපසින් ආවේ විජේරත්න මහත්තයා. ආයේෂා දුවගෙන ඇවිත් අංජලීගේ උකුලට පැන්න. "තාත්තට පුලුවන් කිව්වා මිස්" අයේෂා දුවගෙන ආවේ විසාකාට කලින් එක කියන්න පණ්ඩිත ආච්චි වගේ. විජේරත්න මහත්තයා මිදුලට එද්දී අයේෂවත් වඩාගෙන අංජලී නැගිට්ටා. ඒක නම් විජේරත්න මහත්තයාට වැදිච්ච සොක් එකක් වගේ. ජංගියක් නැති හින්දා පුක අස්සේ ගියපු සොට නම් අංජලීට පෙනුනේ නෑ. විසාකා එක්ක අල්මාරියේ කෑලි ටික කාමරෙන් තිබ්බ. කලින් දවසේ උපේක්ෂා එක්ක කන්නාඩි මේසේ කාමරයට ගෙනත් දාගත්තේ උදේට ඇදගන්න පහසුවට. "මිස්ට කරදරයක් නැත්නම් විසාකාව මෙහේ තියාගන්න පුලුවන්ද" විජේරත්න මහත්තයා එකපාරටම ඇහුවේ ඇයිදැයි අංජලීට හිතාගන්න බැරිවුනා. "පුලුවන් සර්..." විජේරත්න මහත්තයා සරම දෙකට නවලා කැහිපොට ගහගෙන අල්මාරිය සෙට් කරන්න ලෑස්ති වුනා. විසාකා එක්කම අංජලීත් ඔහුට සහය වුනා. "පුතේ ගිහිල්ලා මගේ මල් ස්කුරුප්පු නියන ගේන්න" ඔහු ගෙනල්ල තිබුනේ ෆැලැට් ස්කුරුප්පු නියනක්. එත් අල්මාරියේ තිබුනේ මල් ස්කුරුප්පු ඇන. විසාකා අයේෂාත් එක්කගෙන ගියේ පිට්ටනියේ කොල්ලො සෙල්ලම් කරන නිසා වෙන්න ඇතියි අංජලීට හිතුනා. "මගේ ගෑනිගේ වැරදි වලට දුක් විදින්නේ ලොකු දූ මිස්ටත් ආරංචි ඇතිනෙහ්. අද මලගෙදර ගිහිල්ලත් මිනිස්සු එක එක එවා දරුවට ඇහෙන්න කියලා තියෙනවා. උන් හිතන්නේ අම්ම වගේ ඇති කියලා දරුවත් ආපු වෙලාවේ ඉදන් මාත් එක්ක රණ්ඩු දරුව ආඩ අඩ කියද්දිත් මටත් දුකයි. ඒත් ඉතින් මම කියලා මොනවා කරන්නද මේ ළමයා මෙහේ තියාගන්න කිව්වේ ඒකයි" විජේරත්න මහත්තයා ගොඩක් දුකින් කියවගෙන ගියා. අංජලීත් කිසි දෙයක් නොදන්නා විදියට අහගෙන ඔහුට උදව් කරා. "ඔය පංතියෙම දරුව එක්ක කතාකරන්නේ ඔය ගියපු මලගෙදර ළමයා විතරයි. ඒ ළමයගේ අක්කට රස්සාව හරිගස්සලා දීපු හින්ද වෙන්න ඇති සමහර විට" "ඒක මම බලාගන්නම් සර් මට ඔය පංතියේ දෙමාපියන් ටික දවසක රැස් කරලා දෙන්න ඒ උදව්ව විතරක් කරන්න අනිත් එවා මම බලාගන්නම්" "එදාට පන්සලෙ ලොකු හාමුදුරුවොත් මම වඩම්මවල දෙන්නම් උන් ලොකු හාමුදුරුවෝ කියනදේ අහනවා" "සර් ඔය පිටුපස්සේ තියෙන පුවක් ගහක් කැපුවට කමක් නැද්ද" "ආහ් ඒකට කමක් නෑ.. දුව මට කිව්වා. කපාගන්න කියන්න ඔය ක්වාටස් එකට තියෙන ගහත් කපාගන්න කියන්න නැත්නම් ලොකු හුළගක් ආවොත් ගෙට එන්න පුළුවන් " විසාකා එනකම්ම විජේරත්න මහත්තයා කියවගෙන ගියා. අල්මාරිය හදන ගමන් අංජලි විසාකා එක්ක සාලේ මේස පුටු තියලා පිලිවෙලක් කරා. ලී සෙටියේ නම් කුෂන් ඔක්කොම බැහැලා. විජේරත්න මහත්තයා ආයෙෂා එක්ක ගියේ අල්මාරියත් හදලා කණ්නාඩි මේසේ ඇණත් හරියට තදකරලා. විජේරත්න මහත්තයා ගිය ගමන් විසාකා අංජලීව බදාගත්තා. ඒ මදිවට ඉකිගහගහ අඩනවා. "මිස්.. ඔයා.. නම් කොයිම හරි ආත්මෙක මගේම අම්මෙක් වෙලා ඉදලා තියෙනවා" කෙල්ල එකපාරටම කියද්දී අංජලීගේ පපුවත් හිරවුනා වගේ දැනුනා. මොනවා කියන්නදැයි හිතාගන්න බැරිවුනා. "මලගෙදරදී මිනිස්සු මට ඇහෙන්න ගොඩක් දේවල් කිව්වා මිස්" "මම කිව්වනෙහ් ඔයාට පුංචි කාලයක් මට දෙන්න. ඔය කටවල් වලින්ම ඔයාගේ ගුණ කියවෙන තැනට මම ගේන්නම් ඔයා මම කියන විදිහට වැඩ කරන්නකෝ.." "මම හරිම අවාසනාවන්ත කෙල්ලෙක් විදියට මටම පෙනුනත් දෙවියෝ ගිය ආත්මේ මගේ අම්මව මගේ ලගට එවලා.. මිස් අපි දෙන්න විතරක් ඉන්න තැන ඔයාට මම අම්මා කියලා කිව්වට කමක් නැද්ද" විසාකා අංජලීව තවත් අපහසුතාවයට පත් කරා. "හැබැයි ස්කොලෙදි නම් කියන්න එපා දන්නවනෙහ් කොල්ලොන්ගේ කටවල් වල හැටි" අංජලී විසාකා එක්ක ගේත් පිලිවෙලට අස්පස් කරා. ඇග හොදගෙන අලුත් ඇදුමක් දාගෙන රැට උයන්න කුස්සියට යද්දි ලයිටුත් ආව. අංජලි ආයෙත් කාමරයට යන්න හැරුනේ පෝන් එක චාර්ජ් එකට ගහලද බලන්න. "අම්මෝ ඇති යන්තම් චාර්ජ් වෙනවා" ආයෙත් කුස්සියට යන්න ලැස්ති වෙද්දි අත් ටැක්ටරයක හඩක් ඈතින් ඇහුනා. "මිස් කොල්ලො ටික නම් එනවා වගේ" "විසාකා ගිහිල්ලා වතුර එක ලිපේ තියන්නකෝ" කෙල්ල අංජලීගේ කන ලගට කරලා "හොදයි අම්මේ.." කියාගෙන කුස්සියට දිව්වා. අංජලී මලගෙදර ඉදන් එන ගමන් ගෙනාපු බැග් එකෙන් කෙහෙල් ඇවරියි ලොකු බිස්කට් පෙට්ටියයි එලියට ගත්තා.

The ending reinforces Walkatha Zone without sounding forced or repetitive. It closes the post with a clean and human tone.