නිරුවත් ගුරුවරිය - Niruwath Guruwariya - 1
නිරුවත් ගුරුවරිය - Niruwath Guruwariya - 1 highlights Sex Katha in a clear and readable way. This introduction keeps the focus on the full title while sounding natural.
2026-04-29 15:30:02 - Wal Katha
නිරුවත් ගුරුවරිය - Niruwath Guruwariya - 1 highlights Sex Katha in a clear and readable way. This introduction keeps the focus on the full title while sounding natural.
"බදුල්ල බලා ධාවනය වන රාත්රී තැපැල් දුම්රිය අද දින නියමිත වෙලාවට වඩා විනාඩි 30ක් පමණ ප්රමාද වී ධාවනය වේ!!!" කොටුව දුම්රිය පොලේ සුපුරුදු අහුජා යකඩ පීකරයෙන් පුරුදු පරිදිම දුම්රිය ප්රමාදය ගැන සඳහන් කරද්දී, රශ්මි ලොකු හුස්මක් අරගෙන නැවතත් 5 වන වේදිකාවේ ඇති ලී පටි තබා සාදන ලද බංකුවට හේත්තු වුනේ ‘තවත් විනාඩි 30ක් බලාගෙන ඉන්න වෙයිද? නැත්තං ඊටත් වඩා වැඩි වේවිද?” කියලා කල්පනා කරන ගමන්. ‘මෙච්චර දියුණු වේවි ඉස්සරහටම යන ලෝකෙක ලංකාවේ අපි තාමත් කොච්චර නං පස්සෙන්ද ඉන්නේ?’ මේ හැම දේටම එදා ඉඳල අද වෙනකං මේ රට පාලනය කරපු පාලකයෝ අඩු වැඩි වශයෙන් වගකියන්න ඕනා නේද කියල හිතෙද්දී තමන්ගේ ජීවිත කාලේ ආයේ මතක් කරන්න කැමති නැති පුද්ගලයෙක් මතකෙට ආවේ හිත අස්සේ හැංගිලා තිබුණු කේන්තිය අලුත් කරන ගමන්. රශ්මි අවුරුදු 30ක් වන රූමත් දුටුවන් වශී කරන නෙත් සඟලක් වගේම, රූ සපුවකට උරුමකම් කියන තරුණියක් උවත් ඇයට සොළොස් විය සපිරෙද්දීම කන්යා සොයුරියක් උන නිසාවෙන්ම ඇයගේ නාඹර විය වගේම යොවුන් වියත් පල්ලියට සහ ඇය මුල් පත්වීම ලබපු පාසලටම සේදී යන්නට වුනා කිව්වොත් වැරැද්දකුත් නැති තරම්. කන්යා පාසලක උගත් රශ්මි පාසැල් වියේදීත් තමන්ගේ වැඩකටයුතු කරගත්තේ ගොඩක් වෙලාවට ආගම දහමට මුල්තැන දීලා. ඒ ඇය කුඩා කල සිටම කන්යා සොයුරියක් වීමට තිබුණු දැඩි කැමැත්ත නිසාම විය. ඇයගේ අධ්යාත්මය තුලින් ඇය ආගම දහමට නැඹුරු වුනත් රූ සපුවත් ශරීරාංගත් ඇයටත් නොදැනීම දුටුවන් වශී කරන තරමට නෙරා වැඩෙන්න වුනා. නමුත් රශ්මි ඒ ගැන කිසි තැකීමක් නොකෙරුවත් එක් වරක් ඇය දැකපු කෙනෙක් දෙවරක් නොබලා නං ගියේ නෑ. එය තරුණ මහලු බාල හැම දෙනාටම නෙත් පිනවන දසුනක් බවට පත්වෙන්න ගත්තේ, ඇය ඇඟ ලාගත් ලෝගුවටත් එය වසන් කරන්නට බැරි ආකාරයකටයි. එහි එක් අතුරු ප්රතිපලයක් විධියට තමා අද රශ්මිට මේ ස්ථාන මාරුවක් ලැබිලා බදුල්ලේ දුෂ්කර පාසලකට යන්න සිද්ධවෙලා තියෙන්නේත්. ඒ ඇය කලින් වැඩ කරපු පාසලේ පැවති උත්සවයක් සංවිධානය කරන්න මූලික වෙලා වැඩ කරද්දී හමුවුන ගමේ මන්ත්රී එක්ක ඒ කටයුතු වලට නිතර මුනගැහෙන්න කතා කරන්න සිද්ධ වුනා. ඒ අතරතුර මන්ත්රී කරපු අයුතු යෝජනාවකට අකමැති වීමේ ප්රතිපලයක් විදියට තමා රශ්මිට ස්ථාන මාරුවක් හම්බ වුනේ බදුල්ලට. ඒ නිසාම දේශපාලනය කියන වචනේ ඇහෙද්දීත් කියාගන්න බැරි තරමේ කේන්තියක් වගේම කලකීරමක් දැනුනේ රශ්මිට. පොඩි කාලේ ඉස්කෝලෙන් අධ්යාපන චාරිකාවක් යද්දී බදුල්ල බණ්ඩාරවෙල පැත්තේ ගියාට පස්සේ මේ බදුල්ලේ යනවා මයි. ඒ පළාත කොහොමද කියල කාලෙකින් දැක්කේ නැති වුනත්, මන්ත්රී කාරය පලිගන්න කරපු වැඩක් නිසා කොහොමත් මේක දුෂ්කරම වෙනවා කියන එක නං රශ්මි දැනගෙන හිටියා. කන්යා සොයුරියක් වෙලා ඊටත් අවුරුදු කීපයකට පස්සේ තමා මුල් ගුරු පත්වීමක් හම්බවුනේ ගණිත ගුරුවරියක් විදියට. ඒ පාසලේ දී වුනත්, පල්ලියට සම්බන්ධව තියෙන නිසාම විනය කියන දේට මුලිකත්වය දීල තමා ඇය හැමවෙලේම වැඩ කරේ. පාසලේ ළමයි ‘රශ්මි සිස්ටර්’ කිව්වම අනිත ටිචස්ලට වඩා බයක් තිබුනා. ඒ විශේෂයෙන්ම පාසලේ ආදර සම්බන්දතා තිබුණු ළමයි. ඒකට හේතුව වුනේ එහෙම සම්බන්දයක් රශ්මිගේ අතටම අහුවෙලා ඒ දෙන්නටම ඉස්කෝලෙන් යන තැනටම වැඩ කරපු නිසා. මේ නිසාම ළමයි බයකට වඩා රශ්මි එක්ක තරහින් හිටිය කිව්වොත් වැරදි නෑ.මේ නිසාම රශ්මි ඉස්කෝලෙන් මාරු වෙලා යනවා කිව්වම වැඩිපුරම සතුටු වුනේ මන්ත්රීට වඩා ඉස්කෝලේ ලව් කරන කපල්ස්. රශ්මි ගේ හිතේ පහුගිය දේවල් ගැන තිබුනේ කලකිරීමක් මොකද තමන් මෙච්චර කැපවීමකින් වැඩ කරපු පාසලෙන් තමන්ට අවසානයේ ලැබුණු දෙයක් තිබේ දැයි ඇය අයට අයට තම ඇතුලාන්තයෙන් ප්රශ්න කරන්නට වුනා. රාත්රී 9 ටත් තව ඇත්තේ මිනිත්තු කිහිපයක් පමණි. ඒ එක්කම පොද වැස්සක් පටන්ගත්ත නිසා රශ්මි තම එක් සූකේස් එකක් තුලට අත දමා පීරමින් පල්ලියෙන් ගිය අවුරුද්දේ ලැබුණු නත්තල් තෑග්ග වුන රෝස පාට ර්ජසිය සොයන්නට වුනා. "මොනවද ළමයෝ ඔච්චර හො යන්නේ?" රශ්මිට එහායින් බංකුවක් මත සිටි නන්නාඳුනන පිරිමියෙක් ඇයගෙන් අසන්නට වුනා. එතකොට තමා හරියටම ඒ පුද්ගලය දැක්කේ, "දෙයියනේ මේ අපේ මිස්ටර් ඩේසුසා නේ? මේ කොහේ යන ගමන්ද? " මිස්ටර් ඩේසුසා යනු කන්යාරාමය අයත් පල්ලියේ ප්රධාන දායක සභාවේ පුද්ගලයෙකි. ඔහු කොහොමත් රශ්මි සමග එදා ඉඳන් ම කුළුපග චරිතක් උනා. “සිස්ටර් රශ්මි මම මේ දුවව ට්රේන් එකට ඇරලන්න ආවා, අනිද්දා කැම්පස් පටන් ගන්නවා නේ?" "අහ් මමත් මේ බදුල්ලේ යන්න කියලා මිස්ටර් " “අහ් ඔව්මනේ අපේ නෝනා මට කීවා සිස්ටර් ට මාරුවීමක් දීලා කියලා ඉහලින් '' “ඒවා නම් ඉහලින් නෙමෙයි පහලින් ආපු ඕඩර් මිස්ටර්” “ඒකත් මට නෝනා කීවා සිස්ටර්, ඕවා ඔහොම තමයි මේ වනචරයෝ ලෝගුවක් ඇඳගත්ත ගෑනියෙකුටවත් නිදහසේ ඉන්න දෙන්නේ නෑ!!! '' රශ්මි එයට පිළිතුරු දෙනවා විනා පොද වැස්ස අතරින් කොච්චි පාර දිගේ ඈතින් හිමිහිට ඇදෙන යකඩ යකෙක් දෙස නෙත් යොමා සිටින්නට විය. “අන්න කෝච්චිය එනවා” "අහ් ඒකද ට්රේන් එක " “සිස්ටර් පරිස්සමින් යන්න මේකේ රෑට එකේක විදියේ මිනිස්සු යනවා නේ , පැය 10 කට වඩා යන නිසා බෑග් ටික පරිස්සම් කරගන්න මතක ඇතුව " ඔහු උපදෙස් මාලාවක් තරුණ කන්යා සොහොයුරිය වෙත ලබා දෙන්නට විය. ඒ සියල්ල හිස සලා බාරගත් ඇය ගමන් මලුත් සුදානම් කරගෙන නැගිසිටියේ තමන් මේ අබියෝගය කෙසේ හෝ ජයගන්න හිත අදිෂ්ඨාන කරගෙන. "බදුල්ල බලා ධාවනය රාත්රී තැපැල් දුම්රිය පස්වන වේදිකාවට ලඟා වේ!!! ''කොටුවේ යකඩ කට ආයෙත් බෙරිහන් දෙන්නට උනා. තවත් විනාඩි 2ක් වගේ යද්දී දුම්රිය ඇවිල්ල වේදිකාවේ නැවත්තුවම රශ්මි මිස්ටර් ඩේසුසාට සමුදීලා, බෑග් ටිකත් උස්සගෙන නැගලා තමන් වෙන්කර ගත්ත සීට් නොම්මරේ හොයාගෙන, ඒ කරලා බෑග් එකත් උඩ රාක්කේන් දාල වාඩි වෙලා කවුළුවෙන් එලිය බලාගෙන හිතුවේ අදින් පස්සේ අලුත්ම පරිසරේක අලුත් ජීවිතෙකට මූන දෙන්න සිද්ධවෙනවා නේද? කියන එක. අවුරුදු 30ක් තිස්සේ හැදී වැඩුන කොළඹ අවට හැමදේම දාල කොච්චර කාලයක් එහෙ ඉන්න සිද්ධවෙයිද කියලා ඇගේ සිතේ සැකයක් තිබුනා. කොහොමත් ආයේ ලඟකදී නම් මේ පැත්ත පළාතේ එන්න ඉඩක් නෑ කියන එක රශ්මි හොදටම දැනගෙන හිටියා, මොකද මන්ත්රී කියපු කරපු දේවල් එක්ක පිරිමි සංහතියම වගේම ලිංගික ජීවිතේ ගැනත්. මිනිස්සු ඒ දේ වෙනුවන් කොච්චර පහත් තැනකට වැටෙනවද කියන එකත්, ඒක ඔය කියන තරම් දේවල් කරන්න ආශ්වාද ජනක දෙයක්ද කියලාත් ඇයට සිතුනා. මිනිස්සු ආගම දහමට අනුව ජීවත් වෙනවා නං ලිංගිකත්වය කියන්නේ එක්තරා අවශ්යතාවයක් විනා ඒක පස්සේ ඇලි ගැලී ඉන්න ඕන දෙයක් නෙමේ කියලයි රශ්මි ඒ කාලේ ඉදලම හිතුවේ. ඒකයි එයාගේ පන්තිවල ඉන්න මගුල් විසේ ඉහට ගහපු ළමයින්ට ඒවා නවත්තලා ඉගෙනීම ට යොමු කරන්න ඇය උත්සහ කරෙත්. පළමු පන්තියේ ටිකට් එකක් බූක් කරලා තිබ්බේ පල්ලියෙන් මයි, හරියට උනු කලබැගෑනියට රශ්මිගෙන් සමාව අයාචනා කරනවා වගෙයි, නැති නම් ඇය කිසි දිනෙක පළමු පන්තියේ ගමන් ගිය එකියක් නෙමෙයි. විදේශීය සංචාරකයන් කිහිපදෙනෙක් ඇරෙන්නට පළමු පන්තියේ ගමන් කරේ රශ්මි පමණි. බොහෝ දේශීය සංචාරකයන් දෙවන පන්තියෙන් සෑහීමකට පත්වීමට තීරණය කර තිබුනේද අශිෂ්ට දේශපාලනයම බව ඇයට නැවත දුම්රියේ යකඩ බඳ මතට ඇදහැලෙන වැහි බිංදුවල ශබ්දය මැදින් සිහියට එන්නට විය. එවිට ම ඇගේ ජංගම දුරකථනය වයිබ්රේට් වෙන්නට වුනි. නාදුන නොම්බරයක් නිසා ඇය එයට පිළිතුරු නොදීම මගහැර දමන්නට වුනි. ටිකකින් එයින් කෙටිපණිවිඩයක් දැක ඇය ගල් ගැසුණා. 'අපට කකුල් දෙක පළල් කරලා ඇල්ලුවා නම් මෙහෙම වැස්සේ කටු කන්න ඕන නෑනේ සිස්ටර් හුත්ති’ එහි තිබුනේ එවැන්නක්. 'තමුසේ කවුද?' 'මම කවුද කියලා පෙන්නන්න තමයි හුත්තියේ තොගේ ඔය නිකන් නාකිවෙන හුතු හිල මට දෙන්න කියලා ඉල්ලුවේ, කොහෙද හුකන්නි පොලිසි ගානේ ගිහින් මාව යකා ඇවිස්සුවා නේ’ මේ අර මන්ත්රී පරයා බව දැනගත් රශ්මි, ‘දෙවියන් වහන්සේ තමුසේ ගැන බලාගනිවී, පරිසමින් ජිවත් වෙයන්' කියලා කෙටි පණිවිඩයක් යවලා අංකය අවහිර කරලා දැම්මා. '' පුදුම කාලකණියෙක්" ඇගේ තොල් මිමිනෙන්නට උනා. මොහොතකින් දුම්රිය හෙමින් හෙමින් ගමනාරම්භ කරා. ඒත් එක්කම රශ්මිට දැනුනේ එක විදියක සැනසීමක්. වැහි සීතලත් තුරුළු කරගත් කෝච්චිය කෙමින් වේගවත් ව කඳු-බෑවුම් පහු කරන බව අන්දකාරය තුලින් ඇය නිරීක්ෂණය කරා, රාත්රිය උදාවත් ම රශ්මිට නොදැනීම ඇගේ ඇස් පියවෙන්න ට වුනා. ඒත් කරුමයකට මෙන් ඇගේ සිහින වලද සිටියේ නරුම මන්ත්රී පමණි. නොයෙකුත් විකාර සිහින අතර නින්දත් නොනින්දත් අතර ඈ තනිවෙන්න ට වුණා. සීතල මීදුමත් එක්ක රශ්මිගේ මුළු ගතම සලිත වෙද්දී තව තවත් ගුලිවෙන්න හිතුනේ. නිදි ගැට හරිමින් දෑස් විවර වෙද්දී දැක්ක දසුනින් රශ්මිට හැමදේම අමතක වුනා වගේ, දුම්රිය කවුළුවෙන් එලිය බලද්දී සුදු වලාකුලින් වැහුන මීදුමත් එක්ක කඳු මුදුන් දෙකක් විතර පෙනුනා ඈතින්. ඒ එක්කම දුම්රිය වේගය අඩුවෙලා දුම්රිය නවත්තන්න වුන නිසා කවුළුව ඇරලා ඔලුව දාල බැලුවම දැක්කේ ඉදල්ගස්හින්න දුම්රියපොළ කියලා. ඉදල්ගස්හින්න දුම්රිය ස්ථානයේ ඇති සුන්දරත්වය ගැන කතා අහල තිබුනට අද තමා ඒක අත් දකින්න පුළුවන් වුනේ. ඒ සුන්දරත්වය විදිමින් සීතල මීදුමට ඇය නිරාවරණය වෙද්දී ඇඟේ හිරිගඩු පිපිලා මුළු ගතම සීතෙන් ගැහෙන්න වගේ වුනා. කොළඹ කාශ්ටකේ ඉදල මේ වගේ පරිසරයට ආවම තමා එකේ වෙනස උපරිම අත් විදින්න පුළුවන් කියලා රශ්මි තේරුම් ගත්තා. එද්දී හිතේ කුකුසක් තිබුනත් මේ දුෂ්කර පළාතක තමන්ට කොහොම හැඩ ගැහෙන්න පුළුවන් වේවිද කියලා මේ සුන්දරත්වය වගේම සීතල පරිසරය රශ්මිගේ හිතට අමුතු ප්රබෝධයක් වගේම නව පණක් දුන්න වගේ වුනා.
This section develops the story with Wal Kata in a smooth and relevant way. It stays concise, readable, and easy to follow.
තවත් දුර යන්න තිබුනත්, බදුල්ලේ පරිසරයත් මේ වගේම වුනොත් හොදයි කියලා රශ්මිට හිතුනේ. විනාඩි 5ක් වගේ නැවතුමකින් පස්සේ ආයේ දුම්රිය ගමන ආරම්භ වුනේ රශ්මිව තව තවත් ඒ සුන්දර පරිසරයට වගේම මනස්කාන්ත දර්ශන සමුදායක් ඇස් ඉදිරි පිට මවමින්. කවුළුවෙන් ඔලුව දාගෙන එහෙම විනාඩි 10ක් වගේ යද්දී රශ්මිගේ දුරකථනය නාද වෙන්න ගත්ත නිසා අවධානය බිඳිලා බෑග් එකට අතදාල ෆෝන් එක අරගෙන බැලුවේ මේ වෙලේ කවුද කෝල් කරන්නේ කියලා කේන්තියෙන්, මන්ත්රී කාරයවත් ද කියලා. ඒත් කෝල් එක ආවේ බදුල්ලේ ලෑන්ඩ් ෆෝන් එකකින් නිසා ඉක්මනට කෝල් එකට ආන්සර් කරා. "හලෝ ..." "හලෝ... මේ රශ්මි සිස්ටර් නේද? " “ඔව්. රශ්මි සිස්ටර් තමයි. කවුද මේ? " “අහ් සිස්ටර් මම මේ බදුල්ල සාන්ත අන්තෝනි චච් එකේ ෆාදර් ෆ්රැන්සිස් කතා කරන්නේ. station එකෙන් කිව්වා අද කෝච්චිය පැයක් විතර පරක්කු කියලා. ඒකයි මම මේ බැලුවේ දැන් කොහෙද කියලා " "ආනේ ෆාදර්. මට අදුරගන්න බැරි වුනානේ. ඔව්. කොටු වෙන් එද්දිම පරක්කු වුනානේ කෝච්චිය. දැන් තමයි ඉදල්ගස්හින්න station එකෙන් ආවේ. '' “අයියෝ එහෙමද? එහෙනම් තව වෙලාවක් යනවා. කමක් නෑ සිස්ටර්. පරිස්සමින් එන්න. මං අපේ පල්ලියේ මුර කරන රාජු station එකට එවල තියන්නම්. එයා ඔයාව එක්කගෙන ඒවි පල්ලිය ටම.'' "අනේ ඒක නං ලොකු දෙයක් තමා ෆාදර්. මොකද මට මෙහෙ එහෙම යන්න එන්න දන්නේ නෑනේ" "නෑ නෑ බය වෙන්න එපා සිස්ටර්. ඒ නිසාම තමයි මම රාජුව station එකට එවන්නේ. එයා වීල් එකකින් ඇවිල්ල ඉදි. එකේම නැගල එන්න පලුවන් සිස්ටට. '' " හා ෆාදර් එහෙනම් ගැටළුවක් නෑ." “හරි සිස්ටර් එහෙනම් පරිස්සමින් එන්න. ඕන වුනොත් මේ නොම්මරේට කෝල් එකක් ගන්න. මේ පල්ලියේ නොම්මරේ '' "හරි ෆාදර්. තැනක් යු. Bye" රශ්මි කෝල් එක කට් කරලා සැනසුම් සුසුමක් හෙළුවේ දන්න මනුස්සයෙක් එක්කං යන්න එනවා කිව්වා නිසා. බදුල්ලෙන් බැහැල යන එන තැන අහන්න හිතේ පොඩි බයක් නොතිබුනාමත් නෙමේ නොදන්නා පරිසරයක් නිසා. කොහොමහරි දුම්රිය බදුල්ල දුම්රිය ස්ථානයට එද්දී 9 පහුවෙලා තිබුනා. බදුල්ල අවසාන දුම්රිය ස්ථානය නිසා බහින්න ලොකු සෙනගක් හිටියේ නෑ. රශ්මි බෑග් එකත් උස්සගෙන දුම්රියෙන් බැහැලා ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ආවේ තමන්ව බලාපොරොත්තු වෙන් කවුරු හරි ඉන්නවද බලාගෙන. රාජු කියල කෙනෙක් කිව්වට මනුස්සය කවුද කියන්න දන්නේ නැති නිසා. කොහොමත් මේ ගොඩක් දමිළ අය ඉන්න නිසා රශ්මි හිතුවේ රාජු කියන්නේ පොඩි කොල්ලෙක් වෙන්න ඇති කියලා. ඒ නිසා රශ්මි වටපිට බල බල ආවේ පොඩි වයසේ පිරිමි ළමයෙක් ඉන්නවද කිය කියා. කොහොමත් ඒ වෙලේ කෝච්චියේ සිස්ටර් ලෝගුවක් ඇඳලා ආවේ රශ්මි විතරක් නිසා රශ්මිව එන කෙනාට අදුර ගණන් අපහසුවක් වෙන්නෙත් නෑ. එහෙම ටික දුරක් ඇවිදගෙන ඉස්සරහට එද්දී වයසක තලතුනා මනුස්සයෙක් සරමක් ඇඳලා රශ්මි ඉස්සරහට හිනා වෙන ගමන් දුවගෙන ඇවිත් යට හත් පහත් විදියට ගරු සරු ඇතිව කතා කරේ, “මේ රශ්මි සිස්ටර් නේද?" "ඔව්. මේ රාජු ද? ෆාදර් ෆ්රැන්සිස් එවනවා කිව්වේ " “ඔව් සිස්ටර්. මම රාජු. මම දැන් ඇවිල්ල විනාඩි 30ක් විතර වෙනවා." “ඒකනේ රාජු. කෝච්චිය අද හොදටම පරක්කුයිනේ වෙනද වෙලාවටත් එනවද?” ' අපෝ ඒක සාමාන්ය දෙයක් සිස්ටර් මේ උඩරට මාර්ගෙ, මේ මීදුමයි, වංගුයි එක්ක එද්දී කොහොමත් පරක්කු වෙලා එන්නේ " " ඒක නං එහෙම තමා. කොච්චර දුරද අන්කල් පල්ලියට මෙහෙ ඉදල ? '' රශ්මි රාජුට නම නොකියා අන්කල් කියලා කිව්වේ රාජු තමන්ගේ පියා ටත් වඩා වයසින් වැඩි කියලා තේරුම් ගත්තා නිසාත්, නම කියල කතා කරන්න හිත දුන්නේ නැති නිසාත් වගේ. '' දුර කියලා නං කිලෝමීටර් 5ක් වත් නෑ. ඒත් ඒ පාර හදල නෑනේ සිස්ටර්. ගල් බොරළු පාරක්, වැස්සට හේදිලා එහෙම ගිහිල්ල නිසා යන්න කොහොමත් විනාඩි 20-30ක් විතර යනවා වීල් එකේ හරි වාහනේක හරි නං බයික් එකේ නං විනාඩි 10 වගේ ඇද ගන්න පුළුවන්" '' ආ එහෙමද? ෆාදර් කිව්වේ වීල් එකක් එනවා කියලා. ඒ කියන්නේ තව විනාඩි 30ක් විතර යන් තියෙනවා" “ආහ් නෑ සිස්ටර්. වීල් එකේ නෙමේ මං ආවේ. මොකද වීල් එක එලියට ගනිද්දිම පොඩි ලෙඩක් ආව. ඒ නිසා මම බයික් එකේ ආවේ සිස්ටර්ව ඉක්මනට ගන්න එන්න ඕනා නිසා. කමක් නෑ නේද සිස්ටර්” "අය්යා එහෙමද? මේ බෑග් එකත් උස්සගෙන කොහොමද බයික් එකේ යන්නේ අන්කල්? " “එක අවුලක් වෙන එකක් නෑ. ස්කූටි එක නේ. බෑග් එක ඉස්සරහින් දාල පුළුවන්. යමුකෝ සිස්ටර් " එහෙම කියල රාජු බෑග් එකත් අරගෙන ඉස්සර වුනා. සිස්ටර් රාජු පස්සෙන් ඇවිදගෙන යන්න වුනේ බයික් එකේ යනවා කියන එක එච්චර ගානක් වුනේ නැති නිසා. මේ පළාත වල තියෙන දුෂ්කර ජීවිතේට අද ඉදන් කොහොමත් හැඩ ගැහෙන්න වෙනවා කියලා දන්නා නිසා. Station එකෙන් එලියට ඇවිල්ල රාජු බයික් එක නවත්තල තිබුන තැනට ගිහිල්ලා, බෑග් එක ඉස්සරහ තියල ස්ටාර්ට් කරලා හරවල ගත්තා. රශ්මි මීට කලින් මේ වගේ අත්දැකීමක් ලබල නැති නිසා බයික් එකට නගිද්දී රාජු ගේ කරට ඇත තියලා වරුවක් අරගෙන තමා නගින්න වුනේ ලෝගු එකත් පොඩ්ඩක් පටු නිසා කකුල් දෙක පළල් කරද්දී. ඊට පස්සේ රාජු බයික් එක පාරට දාල ප්රධාන පාර දිගේ විනාඩි 5ක් විතර ඇවිල්ල අතුරු පාරකට හැරෙව්වා. එකේ ටික දුරක් යද්දී රාජු කිව්වා වගේ වල ගොඩැලි වගේම තැන තැන ලොකු වලවල් එහෙමත් තිබුනා. පාර ගොඩක පළල් නොවුන නිසා එක වාහනේ කට තමා එක පාර මාරු වෙන්න පුළුවන් වුනේ.
The ending reinforces Walkatha Zone without sounding forced or repetitive. It closes the post with a clean and human tone.