වනමලී - Wanamalee 21 (Wal Katha 2026)

වනමලී - Wanamalee Wal Katha වේ සියලු කොටස් මෙතැනි​න් කියවන්න: https://walakatha.com/posts/wanamalee/episodes

Wanamalee 21 continues as a Sinhala Wela Katha that builds on long-running emotions, personal struggles, and evolving relationships, written in a smooth and realistic narrative that keeps readers deeply engaged.

පංතියෙ ළමයි ස්කෝලේ නෑවිත් ගෙදර ඉදන් පාඩම් කරනවලු ළමයි දෙතුන්  දෙනෙකුට වඩා නැති හින්දා ගුරුවරු උගන්වන්නෙත් නැහැල්ලු. දිනුෂ පහුගිය ටිකේම කිව්වා. මොකක්ද පාටි එකකට යන්න ඕන නිසා දිනූෂත් ස්කෝලේ ගියේ නෑ. දිනූෂගේ ඉල්ලීමට  මන්දිරාගේත් කැමැත්ත ඇතිව වනමලීටත් පාටියට යන්න වුනා. ඇදගෙන යන්න ඕන ඇදුම්  කාමරයට ඇවිත් තේරුවෙත් දිනූෂ. එදා නුවරදී කවීෂ අරන් දීපු කොටම කොට ඩෙනිම් සාය දැක්ක ගමන් ඒකම අදින්නයි දිනූෂගෙන් වදේ.  වදේටම ඇන්දෙත් කොට ඩෙනිම් සායයි ටී සර්ට් එකකුයි. සාය ඉනේ ඉදන් අඩියක් නෑ. ඇගටම ඇලිච්ච ඇදෙන සුළු ටී සර්ට් එකක්. වෙස්ට් එකක්වත් අදින්න දුන්නේ නෑ.

"අනේ... අදට විතරයි.."

කෆල් වෙලා ඉන්න පංතියේ කොල්ලො කෙල්ලෝ එකතුවෙලා  පාටි එකක් දානවලු.

"ඇයි ඔයා මාව මෙහෙම ප්‍රදර්ශනය කරන්නේ. මන් එකට කැමති නැ.. ඔයාගේ පන්තියේ උන්ට මෙහෙමද මාව හදුන්නල දෙන්නේ"

මෙච්චර කොටට කවදාවත් ඇදන් ගිහිල්ලා නෑ.

"ඔන්න ඉතිං .. ඔහොම මන් ගැන හිතන්න එපා.. ඔයාට එතෙන්ට ගියාම තේරෙයි.. උන්ගේ කෙල්ලෝ ඇදන් ඉන්නෙත් එහෙමයි. අනික ඔයා යන්නේ මාත් එක්ක නෙහ්"

ඇත්තටම දිනූෂ විතරක් නොවේ හැම කොල්ලෙක්ම ප්‍රදර්ශන භාන්ඩයක් විදියට අනිත් උන්ට 

"මේ මගේ කෙල්ල මගේ කෑල්ල"

කිය කියා හදුන්වා දෙන්න ඔය වයසේ කොල්ලො කැමතියි. එන්නෙත් කෆල් කෆල් නම් 

"අරකිට වඩා මන් ලස්සනයි" 

කියන්න මෙහෙම ඔක්කොම එළියේ දාල අදිනවා ඇති. ගමේ යාලුවෝ මේ පාටි එකට නැහැල්ලු ඔක්කොම ගාල්ලේ ක්ලස් එකේ එන උන්ගේ කෆල්ලු.

කොහොම වුනත් ඕනම කොල්ලෙක් තමන්ගේ කෙල්ල ලස්සනට පොෂ් විදියට ඇදගෙන යනවට ගොඩක් කැමතියි. 

හැමෝටම දහයට හෝටලයට එන්නලු. හොස්පිට්ල් එකටත් ගිහිල්ලා යන්න ඕන හින්දා  උදේම යන්න ෆැලැන් කර ගත්තා. ඊයේ එහෙනම් මන්දිරාගෙන් සල්ලි ඉල්ලන්න ඇත්තේ පාටියට. දිනූෂ කියන කියන දේ ඇහුවත් දැන් නම් ගමන ගැන තිබුනේ ලොකු කුතුහලයක්.  යන තැන කොහේදැයි කියන්නෙත් නෑ. ලස්සනම ලස්සන තැනක්ලු. කොහොම වුනත් කොල්ල වැරදි තැනකට එක්ක යන්නේ නැතැයි විශ්වාසයත් ඇයට තිබුනා. ඇත්තටම මේක සර්ප්‍රයිස් එකක් වෙන්න බැරිද 

බජාජ් පල්සර් ටූ ටුවෙන්ටි ෆයි එකේ පිටුපස සීට් එක ඉස්සරහ සීට් එකට වඩා චුට්ටක් උසයි. දිගත් නෑ. පස්සෙ යන කෙල්ලගේ තන් දෙක උරහිස දෙපැත්තට ගානට වදිනවා. බයික් එකට නගින්නත් අමාරුයි. කොට ටයිට් සාය ඇතුලේ ඔක්කොම පෙනේවි. බයික් එකට නැගලා වාඩිවෙද්දී  සාය කලව මැදටම ඇකිලුනා. යට සායත් එළියට පනිනවා. ගෙට ගිහින් වෙන ඇදුමක් මාරු කරගන්නත් හිතුනා. ඒත් දිනූෂගේ හිත බිදින්න මොකක්ද වගේ. දිනුෂම මලීගේ හෙල්මට් එක දාල ලොක් කරාලා ඔහු හෙල්මට් එක දාගත්ත. බයික් එක මිදුලෙන් පිටත් වෙද්දීම ඈගේ හිතට පොඩි බයකුත් දැනුනා. දිනුෂගේ බෑග් එක කලව උඩින් තියාගෙන ඉන දෙපැත්තෙන් අල්ල ගත්තා. වනමලී ජිවිතේට බයික් එකක යනවමයි. දූවේ ගේට්ටුව ලග හිටපු මලිත් දිනූෂ දිහායි වනමලී දිහායි බැලුවෙත් අමුතුම විදිහට. හරියට යන පාටි එක ඌත් දන්නවා වගේ.

"චූටි මහත්තයා"

ඇටයගේ කෑගැහිල්ලට චුට්ටක් ඉස්සරහට ගිය බයික් එක බ්‍රේක් ගහලා නැවැත්තුවා. ඌ දුවගෙන එනවා සයිඩ් කණ්නාඩියෙනුත් දැක්කා. වනමලීගේ ඇස් ගියේ වේලිලා කරකුට්ටන් වෙච්ච වෙල්කම් බෝඩ් එක දිහා. ගොක් කොල වේලිලා කරකුට්ටම් වෙලා.

"චුටි මහත්තයා අද මන් ගාලු යනවා ලොකු මහත්තයා ලගට"

"හ්ම්.. තාත්තට චූටි මහත්තයා හම්බවෙන්න ඕනලු ස්පිරිතාලෙට එනවද අහන්න කිව්වා"

"ම්හ් මන් හම්බෙන්නම්"

දත් තිස් දෙකම දාල හිනාවුනත් උගෙ ඇස් තිබුනේ නිරාවරණය වෙච්ච කලවා දිහා. ඌගේ මුනෙ ඉරිසියාවෙන් පිපිරිලා තිබුනා.

"අම්මෝ අරුගේ මුනේ හැටි"

"ඌ බැලුවේ මගේ මුහුන දිහා නොවේ කකුල් දිහා"

දිනූෂයි වනමලීයි හඩ නගලා හිනාවුනා. බද්දෙගම පාරට වෙනකම් වල ගොඩැලි වලින් පිරිල තිබ්බ නිසා හෙමින් හෙමින් ආවා.

"අනේ.. මට පුරුදු නෑ... සුදූ..."

දිනූෂට හිනාවක් ගියා. හැමෝම චූටි චූටි කිව්වට වනමලී ඔහුට සුදු යැයි කියන්න පටන් ගත්තා. ඒක දෙන්නගේ ඇග්‍රමන්ට් එකක් ගෙදරින් පිටට දෙන්න එක්ක එකට ඉද්දී අක්කා මල්ලිලා නෑ. සුදු සහ මලී විතරයි. 

ඇග්‍රිමන්ට් එක ගැහුවේ කලින් දවසේ හවස. එතකොටත් දිනූෂයි වනමලී අතර ලොකු බැදීමක් ගොඩනැගිලා තිබුනා. ලොකු හැගීමක අතරමං වෙලා තිබුනා. වනමලීට පෙට්ටියේ සීල් කඩාගන්න හොදටම ඕන වෙලා තිබුනා. පොල්ල හුතු තොල් දෙබෑ කරන් පුක පැත්තෙන් ඉස්සරහට යද්දී ඉන්නම බැරුව හිටියේ. පුක පැත්තෙන් ගිහිල්ලා ඉස්සරහ කලවෙන් මතුවෙලා ආයේ ඇතුලට යනවා.  බැදපු ගෑනියෙක් ආයේ බැන්දත් බදින එකා කවදාවත් පටලයක් හොයන්නේ නෑ. ඇයට ඕන වුනේම දිනූෂගෙන් උපරිමයෙන්ම සතුටු වෙන්න. ගල් කැපිල්ලෙන් සැහීමකට පත්වෙන්න ඈ අකැමැති වුනා. ඒත් දිනූෂ හිතුවෙ එහෙම නොවේ.

දිනූෂට මතක් වුනේ මලීගෙයි ලොකූගෙයි හෝම් කමින් එක කැන්සල් වුනාට පස්සේ සමහරු කියපු බලු කතා. 

අන්තිමට හොම්කමින් එක දියවෙලා ගියා. හොදම දේ කලින් හිතුවා වගේ සර්ප්‍රයිස් එකක් දීල ඈව සතුටින් තියෙන එක. අවුරුදු ගානක් ආරක්ෂා කරන් ඉදලා ධනාගෙනුත් බේරිලා මගුල් මුද්දත් දලදාවට පුජා කරේ හිතේ ලොකු දෙයක් තියාගෙන. ඈට වටිනාකමක් දෙන්න ඕනැයි හිතුනා. දිනූෂ පුක පස්සට අරන් හුතු හිතේ තිබ්බ ටොපා එළියට ඇදලා ඇගේ අල්ලත් එක්කම ඔහුගේ අල්ලත් පොල්ල උඩින්   හුත්තට තියලා තදකරන් උපරිම වේගයෙන් ගහගෙන ගියා. ඈ මහ හඩින් කෙදිරිගානවත් එක්ක කැරි එලියට පනිනකම් ගහගෙන ගියා. කැරි එළියට විද්දට පස්සෙයි දෙන්න එක්ක ඇග්‍රිමන්ට් එකට ආවේ. ගෙදරින් පිටතද අක්ක මල්ලී කතා නෑ. දිනූෂ  සුදු වනමලී  මලී.

බයික් එක වලක් බේරද්දී පොඩ්ඩක් පාරෙන් ඉවතට ගියත් දිනූෂ ආයෙත් පාරට ගත්තා. ඈ ගැස්සිලා ඔහුව ක්ෂණිකව බදාගත්තා.

"බය වෙන්න එපා මලී.. මගේ කෙල්ලට හීරීමක්වත් වෙනවට මන් කැමති නෑ"

දිනූෂ අත ඇගේ කලවේ උඩින් තියාගෙන කියද්දි ඈට තවත් බයයි. ඒත් ඔහු තනි අතින් හැන්ඩ්ල් එක ලස්සනට කොන්ට්‍රොල් කරා. ඔහු මලී... මලී කියද්දී ඈ ඔහුගේ ඉන මිරිකුවා. ඈ ගොඩක් ආසයි දිනූෂ එහෙම වෙලාවට බලන බැල්මට. බද්දෙගම පාරට දැම්ම ගමන් ටිකෙන් ටික සයිකලේට වනමලී හුරුවුනා. වල ගොඩලිත් නැති නිසා ස්පීඩ් එකත් වැඩි වුනා.

"අනේ... මට හුරු නෑ හිමීට යමු" 

බයටම ඉන දෙපැත්තෙන් අල්ලගත්ත අත් බදවටා ගිහින් දිනූෂව බදාගත්තා. නිකටත් උරහිසෙන් තියාගත්තා. තන් දෙක පිටට තද වෙද්දී ඈට විතරක් නොවේ ඔහුටත් ගානක් නෑ. බද්දෙගම පාරේ නම් එච්චර අපහසුවක් වුනේ නැති වුනත් බයික් එක යන ස්පීඩ් එක වැඩිවුනා. වාහන වලට ඉස්සර කරද්දී හිතට ලොකු බයකුත් දැනුන. 

"පොල් ඉඩමට ගඟෙන් එහා පැත්තට ගිහින් හික්කඩුව පාරේ යන්න ඕන"

කවීෂ එක්ක නුවර ඉද්දී පොල් ඉඩම බලන්න ගොඩක් ආස හිතුනත් ඔහුගේ වෙනස්වීමත් මංජුලා ගැන ඇහුවට පස්සේ තිත්ත වෙලා ගියා. පොල් ඉඩම බලන්න තිබ්බ ආශාවත් නැතිවෙලා ගියා. 

කසාද බැන්දේ මනුෂ හනිමුන් එක කවීෂ එක්ක. දැන් ඉන්නේ දිනූෂ එක්ක. නිලූෂි දන්නව නම් අංකුට්ටා එක්ක කෆල් පාටි එකකට  යන බව ඒකී උඩ පැන පැන හිනාවේවී. බයික් එක සන්දරවල හංදියෙන් දකුනට දැම්මා  

"හොදට අල්ලගන්න මලී"

"අනේ... හයියෙන්.. යන්න එපා... මෙහෙම.. ඔයාට තුරුල්... වෙලා.... යන්න අසයි"

වනමලී එහෙම කිය කිය ඔහුගේ බද වටා දෑත් එකතු කරලා බැදගත්ත.

"මලී... තව චුට්ටක් පහලින් අල්ලන්න"

බයික් එක යන ගමන් එක අතකින් ඈගේ දෑත් පහත් කරා ටැංකියේ ගෑවෙන්න අත් පහත් කරා. ඩෙනිමේ අත ගෑවෙද්දීම අතට ලොකු වෙනසක් දැනුනා.

"මැට්ටෝ කෝ ජොකා"

ඇගිලි වලින් පොඩි කරලම ඇහුවා.

"අද එයාටත් නිදහසක් දුන්නා.. කොහේද ඉතින් ඔයා ඇහුවේ නෑ නෙහ්"

"අනේ ඒක කරන්න බෑ.. මම ඇදුම් වලින් වහන් ඉන්න එවා බලන්න අල්ලන්න ඕන දෙයක් කරන්න අයිතිය තියෙන්නේ මගේ සුදූට විතරයි"

"එච්චර දුරට හිතුවේ නෑ.. ඔහොම යමුකෝ.. ඔයා මට හෙට ඉදන් ආදරේ කරන හැටි මට මැවි මැවී පේනවා"

දිනූෂ හැන්ඩ්ල් එක  අත් හැරලා වනමලීගේ බදින් අල්ලගත්තා බයික් එකත් වේගයෙන් යනවා. කෙල්ල නම් පට්ට විදියට බය වුනේ.

"අනේ... අනේ.. බයික් එක වෙලට යාවී"

මලී ඔහුව බයටම බදාගත්තා. දිනූෂ හිනාවෙවී බයික් එක එක අතකින් අල්ලන් ආයෙත් ඇගේ අත පහත් කරා.

"අද බතික් සරමක් ඇදගෙන එන්න තිබුනේ"

"ඇයි... මුහුද ඉස්සරහට  ගිහින් උස්සගෙන ඉන්නද"

දිනූෂට බකස් ගාල හිනා ගියා. මොකක් හරි කියන්න හදලා මුකුත් කිව්වේ නෑ. ඈ කලිසම තදින්ම මිරිකුවා. අම්මෝ ඒක ආයෙත් කෙලින් වෙලා. 

"මේ මෙන්න මෙයා නැගිටලා"

මලී කලිසම උඩින් පොල්ල අල්ලාගෙන මාපට ඇගිල්ලෙන් ටොපා තියෙන හරිය පිරිමැද්දා. 

"අම්මෝ.. කලිසම ගලවලා උම්මා එකක් දෙන්න හිතෙනවා"

"ඇයි.."

"ඊයේ මාව පිස්සු වැට්ටුවට"

"ඔයා ආසයිද"

"මොන කෙල්ලද මෝඩයෝ ආස නැත්තේ"

"එහෙනම් අද පිස්සු වට්ටන්නම්"

"අර කොල්ලෝ රැනක් ඉද්දී උන් ඉස්සර නම් මුකුත් බෑ මතක නෙහ් මගේ කොන්දේසි"

අම්මෝ එවා ගැන මතක් කරන්නත් බයයි. ඒත් දිනුෂ යටිතොල් හපාගෙන හිනාව නවත්තගත්තා.

"තාම ඔයා පිස්සුවැටුනේ නෑ කෙල්ලේ"

කියන්න හිතුනත් අමාරුවෙන් කන්ට්‍රෝල් කරගත්තා. සැක හිතුනොත් ඔක්කොම හබක් වෙයි. වනමලී ඩෙනිම උඩින් පොල්ල මිරිකුවේ නම් පාන්දර වෙච්ච් දේට වෙන්න ඇති. කොහොම වුනත් මේ හැම දේටම මුල් වුනේ දිනූෂගේ අතේ ගැහිල්ලයි. එදා කුරුදු තලන ගෙදර මිදුලේ වෙච්ච දේවල් නිසා බව ඇයට මතක් වුනා.

තවත් සුළු වෙලාවකින් දෙන්න එක්ක කරාපිටියේ පිලිකා වාට්ටුවට ගියා. වනමලී දැක්ක ගමන් මන්දිරාගේ හිත සතුටින් පිරුනා. 

"කියටද ගෙට්ටුගෙදර් එක පටන් ගන්නේ"

"දහයට අම්මා"

මේකා මන්දිරාටත් කියල. ඈ පර්ස් එක ඇරලා පන්දාහේ මිටියක් එක්ක කෙඩිට් කාඩ් එකකුත් දුන්නා. එච්චර ගානක් වනමලීටත් පුදුමයි. කොහොම වුනත් මේ හිටපු කාලෙට මන්දිරාගේ එක දුර්වල කමක් ඈට පෙනුනා. මනූෂ කොහොම වුනත් කවීෂ හෝ දිනූෂ මුදල් ඉල්ලපු සැනින් කිසිවක් අහන්නෙ නැතුව දුන්නා. වියදම් ගැන ඇහුවෙත් නෑ. මනුෂ කොහොම වෙතත් කවීෂ ඔහොම පත්වෙන්න ඒයත් එක හේතුවක් වෙන්න ඇති.

"කොයිම වෙලාවේවත් අක්කා තනි කරන්න එපා. යාළුවොන්ට බාර දිලා අරහේ මෙහේ යන්නත් එපා."

මන්දිරා දිනූෂට උපදෙස් අවවාද මාලාවක් දින්නා. ඈ ආයෙත් වනමලී දිහාවටත් හැරුනා.

"බියර් එකක් නම් බොන්න දුන්නට සැර ජාති බොන්න දෙන්න එපා. ඔයාට එතන ඉන්න බැරිනම් මට කෝල් එකක් දෙන්න"

මන්දීරා ගොඩක් උපදෙස් දුන්නා. දහයට තවත් වෙලා තියෙන නිසා මොනවද ගන්න  දිනූෂ ගාලු ටවුමට ගියා ඒත් කොල්ලගේ ප්ලැන වනමලීට නම් තේරුනේ නෑ. කොට සාය දිහා මන්දිරත් බැලුවා.

"මගේ කෙල්ල අද ගොඩක් ලස්සයි"

මන්දිරාත් එහෙම කියද්දී පුදුම වුනා. මන්දිරා කෙල්ලගේ බදින් අල්ලාගෙන 

"මේ..මගේ දූ..."

හමුවෙන ගොඩක් අයට හදුන්නලත් දුන්නා. හැබැයි කිසිකෙනෙකුට මේ මගේ ලේලියි හදුන්වලා දුන්නේ නෑ. උන්ගේ කටවල් වලින් අහන්න බැරි නොසංඩාල කතා නිසා වෙන්න ඇති.

"අනේ... දෙයියනේ..."

වාට්ටුවට ඇතුලට එනවත් එක්කම කෙලවරේම ඇදක හිටපු මනූෂ තරමක් දුරින් වනමලීට පෙනුනා. කොන්ඩ ගස් හත අටක්  හැර ඔක්කොම ගිහිල්ලා. ඇස් යටට ගිලා බැහැලා. මේ සති කිහිපයට කොයි තරම් වෙනස් වෙලාද. ලෙඩ දුකට මෙහෙම මනුස්සයෙක් විනාශ කරන්න පුලුවන්ද වටේටම එක එක මැසිනුත් හයි කරලා. 

"අනිද්දා ඩොක්ටර් ආවම ටිකට් කපයි.."

"මෙච්චර අමාරු ලෙඩෙක් ඇයි ටිකට් කපන්නේ"

"එයාගේ හිත සතුටින් තියන්න කිව්වා පුතේ"

මන්දිරාගේ ඇස් වලින් කදුළුත් ආවා. වනමලීගෙත් ඇස් වල කදුළු. මන්දිරා නොකියා කියපු දේ වනමලීට තේරුනා.  ඇගේ ඇස් වල කදුළු කම්මුල් දිගේ බේරුනා. කොහොම වුනත් තමන්ගේ නීත්‍යානුකූල ස්වාමිපුරුෂයා නෙහ්.  ඈ මනුෂගේ කම්මුලත් අතගැව. ඔලුව අතගාන්න යද්දී මන්දිරා ඇගේ අත අල්ල ගත්තා. ඉතිරි කොන්ඩ ගස් ටිකත් යාවිලු.

"ලොකූ.... ලොකූ... ඇස් අරින්නකෝ.."

කනට කරලා මිමිනුවත් ඇස් ඇරලා බලලා ආයෙත් වහගත්තා.

"මම මෙච්චර කතා කරලත් ඇස් ඇරියේ නෑ"

මන්දිරා ගොඩක් දුකින් කිව්ව. ඉන්න විදියෙන් තව සතියක්වත් අල්ලාගෙන ඉදියි කියන්නත් බෑ.

"මම ඉස්සරහ පන්සලේ බෝධි පූජාවකුත් කරා"

මන්දිරා පට්ට දුකින් කියද්දී මන්දිරා ගැනත් මනූෂ ගැනත් ඇත්තටම දුක හිතුනා.

"අම්මා දුක් වෙන්න එපා මොන දේ වුනත් මන් අම්මව දාල කොහේවත් යන්නේ නෑ. එයා අපිව දාල ගියත් මම අම්මව තනි කරන්නේ නෑ"

මන්දිරා වනමලීගේ අත අල්ලාගෙන මිරිකගෙන හිටියා මිසක් මුකුත් කිව්වේ නෑ. ඒත් ගොඩක් දේවල් ඇගේ හිතේ ලියවිලා තිබුනා. වනමලී ඔහුගේ අත අල්ලාගෙන ගොඩක් වෙලා හිටියා. බෙහෙත් දෙන්න නර්ස් ආපු නිසා ඈ මන්දීරා එක්ක  එළියට ආවා.

"මොකක්ද අම්මේ මේ පාටි එක"

"පංතියේ යාළුවෝ එකතු වෙලා කරන ගෙට් ටුගෙදර් එකක් නෙහ්"

"මන් ගියාට කමක් නැද්ද"

"ඔයා යනවා නම් විතරක් යන්න කිව්වා. දැන් ඉන්නේ මට මගේ එකා විතරයි මද්දු වගේ එයත් නැතිකරගන්න මට බෑ"

"එයා මන් කියන දේ අහනවා"

කරේ දාගෙන ගිය බෑග් එකත් පුරවගෙන ස්පිරිතාලේ කොරිඩෝව දිගේ ඈතින් දිනුෂ එනවා දැක්කා.

මෙතනටම ආපු එකේ දිනූෂත් ලොක්කව බලන්න ගියා. ඔහුටත් දුකයි. ඒත් ඉතින් මොනව කරන්නද. දිනූෂගෙ කරේ තිබ්බ බෑග් එක ගෙදරින් ගෙනවට වඩා පිම්බිලා තිබුනා. 

"මොනවද මෙච්චර දේවල්"

"මොනවත් නෑ..  යාලුවෙක්ගේ ඇදුම් වගයකුත් තියෙනවා"

දිනුෂයි ඇයයි අතරට බෑග් එක තියාගන්න බැරි තරම් ලොකුයි. දිනූෂ අත් දෙක අස්සෙන් පටි දාලා බෑග් එක පිට දිගේ එල්ලුවා. ගල් දෙක නම් එළියට බාගයක් පෙනූනත් දැන් ගානක් නෑ වගේ. 

The story develops in a Sinhala Wal Katha New style, allowing situations and character emotions to progress naturally with steady pacing and believable interactions.

ගෙදර ඉදන් කෙලින් යන්න කිට්ටු වුනත් ගාලු ගිහිල්ලා යන්න වුනේ ගොඩක් දවසකින් මනූෂ බලන්න ගිය හින්දා. කොහොම වුනත් ඔහු ඇගේ කසාද මනුස්සය. ගාලු ටවුමට නොගිහින් කලේගාන පැත්තෙන් කොළඹ පාරට වැටුනා. බයික් එකේ යන එක දැන් නම් එච්චර අමුත්තක් නෑ. තන් දෙක ඔහුගේ පිටට තියලා තදකරන් ටී සර්ට් එක උඩින් බඩ බදලා අල්ලගත්තාම මාර හැගීමක් හිතට එන්නේ. කොළඹ පාරේ හික්කඩුව කිට්ටුවම තිරාණගම හරියෙදි දිනූෂ සයිකලේ නවත්තලා අකුලන ගේට්ටුවක් ලග හෝන් එක ගැහුවා. බැලූ බැල්මට හෝටලයක් යැයි පෙනුනේ නෑ. වයසක මනුස්සයෙක් පොඩි ගේට්ටුවෙන් එළියට ඇවිත් බයික් එක දිහා බලනවත් එක්ක දිනූෂ හෙල්මට් එක ගැලෙව්වා.

"ආ.. මට හදුනගන්න බැරිවුනා... "

බයික් එක ඇතුලට ගන්න ස්වයංක්‍රීයව තඩි ගේට්ටුව ඇරුනා.  කුඩා පෝටිකෝව ඉස්සරහින් බයික් එක නවත්වද්දිත් ගේට්ටුව  ස්වයංක්‍රීයව වැහෙනවා. වනමලී වටපිට බැලුවා ගෙයක්ද හෝටලයක්ද හරියටම කියන්න බෑ. හරියට පරන වලව්වක් වගේ. පිටුපසින් මීටර් පනහක් හැටක් දුරින් තාප්පයක් වෙනුවට ලී වැටක් පෙනුනා. බීච් එකේ නම් මිනිස්සුයි සුද්දොයි එහෙට මෙහේට යනවා. ඒත් එච්චර නෑ. හත් අට දෙනෙක් මුහුදේ පිනනවා නානවා හෝටලයකට වඩා සුඛෝපභෝගී ගෙයක් වගේ. වනමලී මුහුද දිහා බලාගෙන ඉද්දී දිනූෂ එළියට ගියා. පිටේ එල්ලගෙන හිටපු බැග් එක බිමින් තියලා තනි සෝපාවේ  කකුලක් උඩ කකුලක් දාගෙන වාඩිවුනා. ටීපෝව උඩ තිබ්බ මැගසින් එකේ පිටු පෙරලන්න ගත්තා. ඔහු ආයෙත් එද්දී බයික් එකේ යතුරට අමතරව තවත් යතුරු කැරැල්ලක් තිබුනා. වයසක මනුස්සය හැර වෙන කවුරුත් පේන්න නෑ. රෙසිප්ෂනිස්ට් කෙනෙක් හොටේල් සේවකයෝ කවුරුත් නෑ. සාලයට ආවට පස්සේ දිනූෂ දොරත් වහලා දැම්මා. බිම තිබ්බ බෑග් එක පිටේ එල්ල ගත්තා.

"මේ.... කොහාටද එක්ක ආවේ"

දිනූෂ ඈ සිටි තනි සෝපාවේ ඇදි දෙකට දෑත් ගහගෙන කොන්දෙන් නැවුනා. අතේ තිබ්බ මැගසින් එකත් අරන් ආයෙත් ටීපෝව උඩට විසිකරා. 

"දිව්‍ය ලෝකෙට"

"කෝ... යාළුවෝ.."

"උන් එන්නේ දෙකට.. එතකන්..."

ඇගේ දෙතොලට උම්මා එකක් දුන්නා.

"අපි දෙන්න විතරයි"

"ඇයි මට බොරු කිව්වේ... කලින් මෙහෙම කිව්වේ නෑ..නෙහ්..."

"පිස්සුද මගේ මලීට කවදාවත් බොරු කියන්නේ නෑ.. කලින් කිව්වාම ඒකේ අගයක් නෑ.. "

දිනූෂ කියාගෙන ඇගේ දනිස් වලට යටිනුයි කිහිල්ල යටිනුයි අත්දාල වනමලීව හරහට වඩා ගත්තා.

"අද.. තමයි .. නෑ..නෑ.. එවා.. පස්සේ.."

මලී ඔහුගේ බෙල්ල වටේ අත්දාල බදාගත්තා. වඩගත්තාම ඔක්කොම අමතක වෙලා ගියා. ඈට මතක් වුනේ ධනායි කවීෂයි. ධනා ස්කෝලේ බිල්ඩිමේ පඩිපෙළ දිගේ හරහට වඩාගෙන ගියා වගේ. කොට සාය එකපාරටම  ජංගියත් පේන්න ඉස්සුනා. එදා නම් මුකුත්ම නෑ. මලී එකපාරටම බැලුවේ දොර දිහා. ලි දොර වැහිලා තිබුනා. තිර රෙදි දාපු නිසා එළියට පෙන්නෙත් නෑ. කවුරුත් පේන්න හිටපු නැති හින්දා අමුතුම පාලුවකුත් තිබුනා. එක අතකින් සාය හදන්න ගියත් හරිගියේ නෑ බලන එකෙකුට ඔක්කොම පේනවා.ඒත්  ඉතින් කවුරු බලන්නද.

"කවුරුත් නෑ මගේ වස්තුවේ.."

ඇගේ ඇස් දිහා බලාගෙන දිනූෂ කිව්වේ ගොඩක් ආදරෙන්. සාය අත්හැරලා ඔහුගේ පපුව උඩින් අත තියාගත්තා. සාලේ කෙලවරේ තිබ්බ පඩිපෙලේ වඩාගෙන උඩට ගියා. නිරාවරණය වෙච්ච ගල් දෙක දිහාත් විටින් විට බල බලා පඩිපෙලින් පඩිපෙලට නගින්න ගත්තා. ඔහුගේ කීමට ජංගිය ඇදගෙන නාව නම් එකත් පුලියේ. තමන්ගේ පෙම්වතා මෙහෙම උස්සගෙන යද්දී ඇතිවෙන්නේ පුදුම හැගීමක් ආදරයක්. 

"කොහේද අනේ එක්ක යන්නේ"

"අපේම... අපේම අපේ ලොවක් මුරකාවල් නැති වැට කොටු බැමි නැති..අපේම අපේම අපේ ලොවක්"

දිනූෂ ඇගේ මුහුන දිහා බලාගෙන සිංදුවක් මුමුනනවා. ඔහු ඉන්නේ පුදුම සන්තෝෂයකින්.

උඩු මහලෙත් පහල වගේ ලොකු සාලයක්. සාලේ ඉස්සරහින් ලොකු බැල්කනියක්. බැල්කනියට දකුනෙන් තියෙන  ස්වුමින් ෆූල් එකට යන්න ආයේ පඩිපෙළ බහින්න ඕන. බැල්කනියට මීටර් පනහක් හැටක් එහායින් මුහුදයි බීච් එකයි. මාරම ලස්සනයි. ස්විමින් ෆූල් එක එච්චර ලොකු නෑ. දූවේ ගෙදර ඉස්සරහ ඉස්තෝප්පුව වගේ.  දිනුෂ ඈව මුහුද පැත්තේ ජනේලේ ලගින් බිමින් තිබ්බ. ඇගේ ඉනට උඩින් දෙපියන් ලී ජනේලයක් තිබුනා. බිත්තිය කෙලවරේ තිබ්බ දොරෙන් ලොකු බැල්කනියට යන්න පුළුවන්. බැල්කනියේ තිබුනෙත් වේවැල් පුටු සෙට් එකක් එක්ක වේවැල් ටීපෝවක්.  බැල්කනියට දකුනින් රෆ් කෙටි බැමි දෙකකින් පඩිපෙල දිගේ පහලට බැස්සාම  ස්විමින් ෆූල් එක. වටේම උස තාප්පයකින් වට කරපු නිසා කාටවත් පේන්නේ නෑ. බැල්කනියෙන් හැරෙන්න ඕන නිසා ජනේලේ ලගට ස්විමින් ෆූල් එක පේන්නේ නෑ. ඈ ඇරලා තිබ්බ ජනේලෙන් මුහුද දිහා බලාගෙන හිටියා. ඔහු පිටුපසින් ඇගේ බද වටා දෑත් යැව්වා. නිකට ඇගේ උරහිස උඩින් තියාගත්තා. පුක් පලු දෙක මැදින් පොල්ල තද කරන් හිටියා. කොහොමත් ගෙදරදීත් කවුරුත් නැත්නම් ඔහු මෙහෙම ඉන්න හරි ආසයි. ගෙදරදි නම් මේකා ඇදන් හිටියේ සෝට හින්දා පොල්ලේ උනුසුම හොදට දැනුනත් ඩෙනිමයි ජොකා නිසයි දැනෙන උනුසුම බාල වුනා.

ඔහු ඉනෙන් තද කරද්දී ඈ ඔහු දිහාවට හැරුනා. දෑතම ඇඟිලි විහිදලා ඔහුගේ පපුව උඩින් තියලා දෑස් දිහාම බලාගෙන හිටියා. කවීෂගේ වගේ ධනාගේ වගේ ආශාවෙන් නලියන ඇස් දෙකක් තිබුනේ නෑ. කවුරුත් මෙහෙම ඉන්නේ ආශාවෙන් තමයි. ඒත් ධනාගෙයි කවීෂගේ ඇස් ගොදුරක් ඩැහැ ගන්න ඉන්න උකුස්සෝ වගේ. දිනූෂගේ වගේ ප්‍රේමනීය නැහැ. කියාගන්න බැරි හැගීම් ගොඩක් දිනූෂගෙ ඇස් වලින් ඈට පෙනුනා.

"ඇයි... මාව කලින් මෙතනට එක්ක ආවේ.."

"කැමති නැද්ද.."

ඈ ඔහුගේ ලය මැදට නලල තියලා හරි මැද තොල් වලින් ඉම්බා.

"කැමතියි... ගොඩක්.." 

ඈව තවත් තුරුලු කර ගත්තා. උනුසුමත් එක්ක එන විලවුන් සුවද නහය කඩාගෙන යනවා. 

"මම ගොඩක් ආදරෙයි.. මලී.."

ඔහුගේ ඇගිලිවල පහස පිටදිගේ පහලට ටී සර්ට් එක උඩින් යද්දී ඈ තවත් බිත්තියට තදවෙනවා. ඇගේ ඉනෙන් පහලයි ඔහුගේ ඉනෙන් පහලයි එකට තදවෙලා.ඔහුගේ අත් පිටදිගේ උඩට පහලට යනවා. හිස් මිදුනත් ඉබලා ඉබලා නිකටෙන් ඇගේ හිස උඩට ඉස්සුවා. දිලිසි දිලිසි තියෙන ඇස් වලින් ඔහු බලාගෙන ඉන්නවා. ඇගේ නලල උඩින් දෙතොල් තියලා ආයෙත් උනුසුම් හාදුවක් දුන්නා. ඉන දෙපැත්තෙන් ටීසර්ට් එක යටින් ගිය අත් ඇලපත දිගේ ටී සර්ට් එකත් ඉස්සීගෙන උඩට ගියා. කිහිලි ලගට වෙනකම් ටී සර්ට් එක උඩට ඉස්සුනා. ඈට ඔහුට ඕන දේ ඇස් වලින් දැක්කා. ඔහුගේ දෑස් දිහා බලාගෙන දෑත් උඩට එසෙව්වා. අත් දෙක දිගේ උඩට ගිය ටී සර්ට් එක ගැලවිලා සාලයේ තිබ්බ සෝපාව උඩට විසිවුනා. කලුපාට බ්‍රා එකෙන් පමණක් උඩුකය වැහිලා තිබුන  තන් දෙක උඩින් එලියට පැනලා.

 ඈත් ඔහුගේ ටීසර්ට් එක යටින් ඔසවද්දීම ඉන දෙපැත්තෙන් අත් දාල ගලවලා විසිකරා.  අම්මෝ කොල්ලගේ මසල්ස් පිරිච්ච පපුව. ඈ දෝතින්ම බදාගෙන කම්මුල ඔහුගේ පපුවට තියලා තද කරා.  ඔහුගේ තන් දෙක මැද චූටි ගම්මිරිස් ඇටයක් වගේ තිබ්බ තන්පුඩුව මැදටම තොල් තියලා තදකරන් හිටියා. ඇගේ පිටදිගේ පහලට ගිය ඔහුගේ දෑත් ඇගේ පුක් පලු දෙක උඩ නතර වුනා. ඇගිලි ඇගේ පුක් පලු ඇතුලටම කිදාබැහැලා වගේ මිරිකනවා.  ඇගේ දෑත් වල ඇගිලි තුඩු ඔහුගේ පිට දිගේයි ඇලපත  දිගේයි හැමතැනම සක්මන් කරනවා . ඔහු තොල උරන ඉරිල්ලට ඈ තොල දීගෙනම හිටියා. ඔහුගේ මුවෙන් අමුතුම සුවදක් වහනය වෙනවා. කොල්ල ටවුමට ගියේ එහෙනම් නිකමට නොවේ. පිටුපසින් එල්ලගෙන ආපු බැග් එක ටවුමට ගිහින් ආවට පස්සේ අච්චර බර වුනේ ලොකු වෙලා පිම්බුනේ කොහොමද. ඔහුට ඇතිතරම් තොල් උරන්න දීල දෑස් තදකරන් වහගෙන හිටියා. ඔහුත් පොඩි එකෙක් කිරි උර උරා බොනවා වගේ යටිතොල තියල එක දිගට උරාගෙන ගියා.  මෙච්චර වෙලා ඩෙනිම් සායට  උඩින් තිබුනු ඔහුගේ ඇගිලි ඩෙනිම් සාය යටට ගිහිල්ලා. තට්ටම් මිරික මිරික අතගාද්දී ඔහුගේ දෙතොල් තවත් ටික වෙලාවකින් මුදා හැරුනා. ඈ පපුවට උම්ම එකක් දීල

කම්මුල තවත් ඔහුගේ පපුවට තද කරගත්තා. අද නම් කොල්ල හැම රස හහරෙකම අස්සට රිංගලා රොන් උරා බොයි වගේ ඈට ඉවෙන් වගේ දැනුනා. දිගටි ඇඟිලි ජංගිය උඩින් යද්දී ඈ තව තවත් උනුසුම් වෙනවා. ආයෙත් ඔහු  නිකටෙන් අල්ලලා ඇගේ තොල් උඩ තොල් තියාගෙන දිව තොල් වටේ ගෙනියනවා. ඇත්තටම ගෑණියෙක් හැගීම් වලින් අවුස්සන්න ඔහුට පුදුම හැකියාවක් තිබුනා. එහෙම වෙන්නේ කොහොමදැයි ඈ නොදත්තත් වෙන ගෑනුන් ලගට ගිහිල්ලා නැතැයි විශ්වාසයකුත් තිබුනා. දැන් යන්නේ නැත්නම් කලින් ගියත් ඇත්තටම මොකද. එහෙනම් ධනාත් එක්කත් හිටියේ හුත්තත් ලෙවකාගත්තේ ඇයි කවීෂ තමන්ට පුලුවන් නම් කොල්ලෙක් වෙච්ච ඔහුට බැරි නෑනෙහ්. 

දිනූෂ ඇගේ යටිතොල හෙමින් උර උර ඩෙනිම් සායේ ඉස්සරහ  බොත්තම් දෙක තුන හෙමින්  හෙමින් පහලට පන්නගෙන ගියා. සාය දෙපා දිගේ පහලට රෑටලා වැටුනා. ඩෙනිම් සාය ඇගේ  වළලු කර උඩටම වැටුනත් ගානක් නෑ. ඇගේම තියෙන්නේ පෑන්ටියයි බ්‍රා එකයි විතරයි. එතකොටත් හුත්ත තියෙන තැන පෑන්ටිය හොදටම පිම්බිලා. ජුස් ගලනවා. දිනුෂ පෑන්ටිය උඩින් අතගාලා ඈට පේන්නම ඇගිලි දෙක ඔහුගේ කටේ ඔබාගත්තා. ආයෙත් තොල් උරා බීපු ඇගේ දිව උඩින් තිබ්බා. ඇගේ දිව වටේ ගාවල ආයෙත් ඇගිලි දෙක කටේ ඔබා ගත්තා. ඈ   ආයෙත් තොල් දීගෙනනම බෙල්ට් එකේ ගාන්චුව පන්නලා ශිපර් එක පහලට ඇද්දා. ඇගේ කට දෙපැත්තේ කෙල බේරෙනවා. ඈ ඔහුගෙන් තොල් මුදාගෙන ජොකා උඩින් පොල්ල මිරිකුවා

අඩේ... කොල්ල ජොකෙක් ගහලා කලින් ඒක දැනුනත් අමතක වුනා.

"එද්දි ජොකෙක් ඇදලා හිටියේ නෑ.. නෙහ්"

ඔහු හිනාවෙලා පොඩ්ඩක් පස්සට ගිහින් ඩෙනිම තවත් පහලට කරලා පෙන්නුව. බොක්ස් ජොකෙක් ඇදලා. කලින් ඔහු හැම තිස්සේ බොක්ස් ජොක්කු ඇන්දේ නෑ ඔහු කලිසමත් ගලවලා සෝපාව උඩට දැම්මා. අම්මෝ ජොකා මැද ඉස්සරහට පිම්බිලා තිබුනා. දෙන්නගේ ඇදුම් සාලේ තැනින් තැන. ඈ ආයෙත් ඔහුට තුරුල් වුනා. ඇගේ පෑන්ටිය උඩින් ඉස්සරහට නෙරාගිය ජොකා ගෑවෙද්දී  තවත් උනුසුම් වෙනවා. ඇදුම් ඇදලා තුරුල් වෙද්දී දැනෙන සනීපයට වඩා අමුතුම මිහිරක් ආශාවක් උනුසුමක් මෙහෙම තුරුල් වෙද්දී  දැනෙනවා. දිනූෂ දැතින්ම කම්මුල් දෙකෙන්ම අල්ලල උඩට ඉස්සුවා. මලී ආශාවෙන් ජොකා උඩින් උඩට පහලට අතගාමින් ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා. පොල්ල නහර පීදිලා ඉස්සරහට නෙරලා ජොකත් කඩාගෙන එන්න වගේ. ඔහුගේ මුලු ඇගම ඇවිස්සිලා පොල්ල කෙලින් වෙලා ජොකා අතුලේ නලියනවා. ගිනියම් වෙච්ච යකඩයක් වගේ. ඇගේ සිනිදු අත ජොකා උඩින් උඩට පහලට යද්දී පොල්ල තවත් දර දඩු වෙනවා. 

" මලී... මන් ඔයාට ලස්සන ඇදුමක් ගෙනාව.. "

"කෝ..ඕ."

වනමලී ඔහුගේ උණුසුමින් ඈත් වෙන්න ලෝබයි වගේ බෙල්ලත් ඉබල අමුතුම හඩින් ඇහුවා.

"මන් අන්දන්නම්.."

ඔහුට පුදුම ආසාවක් තිබුනේ ඈව නිරුවත් කරන්නයි ජංගියේ ඉදන් ඔක්කොම අන්දන්නයි. අවුස්ස අවුස්ස මෙහෙම අන්දද්දී ඇගේ හැගීම් පවා උතුරලා යනවා. 

"ම්හ්.. සුදූට කැමති ඕන දෙයක්.."

අද ඔහුගේ දිනයයි ඈ හිතාගත්තා. දිනූෂ බෑග් එකෙන් කලු රෙදි පටියක් ඇදලා ගත්ත.

"ඇයි.. ඔය.."

"ඇස් වහන්න.."

ඈට ක්ෂණිකව මතක් වුනේ නිලූෂි. ඒකි දවසක් ඇස් වහලා දුන්න ෆීලින් එක ඇගේ මනසේ ඇදුනා. 

"අංකුට්ටත් උබ වගේම තමයි"

වනමලී බලාපොරොත්තු වුනේ  ඇස්වහලා නිලූෂි දුන්න වගේ හොද ෆීලින් එකක්. කලු රෙදි පටියෙන් ඇගේ ඇස් වැහුනා. ඝන රෙද්දක් හින්දා කිසිම දෙයක් පෙනුනේ නෑ. පිටුපසින් බ්‍රා එකේ හක් එක පන්නද්දීම මතක් වුනේ උදේ වෙච්ච සීන් එක. මන්දිරා කලින් දවසේ රෑ ගෙදර ආවේ නෑ. මනූෂගේ බ්ලඩ් එකක් කොළඹ අරන් ගිහිල්ලා තිබුනා. කවීෂත් නෑ. වනමලී නිදාගත්තෙත් ඔහුගේ කාමරේ. හුත්ත ඇතුලේ සෙල්ලම් නොදැම්මත් අනිත් ඔක්කොම සෙල්ලම් දෙන්නත් එක්ක දාල තිබුනා. හැබැයි මෙහෙම කවීෂ එක්ක හරි ධනා එක්ක හරි නිදාගත්ත නම් පෙට්ටිය කුඩේ කුඩු. ඒ අතින් දිනූෂට පුදුම ඉවසීමක් තිබුනා. පෙට්ටිය කඩපන් කඩපන් අච්චර කොදුර කොදුර කියද්දීත් ඇතුලට දාපන් දාපන් යැයි කියද්දිත් ඔහු ඉවසගෙන ආශාවන් මැඩපවත්වගෙන හිටියා. එහෙම කරලත් පස්සේ හිලවත් කවදාවත් පාවිච්චි කරන්නේ නැහැයි හරියටම ඈ දැනගත්තෙත් රෑ. ඇයට රිදවලා සතුටු වෙන මානසිකත්වයක් ඔහුට තිබුනෙම නැ. ඔහුට කලින් ඈ නැගිටලා බිම වැටිච්ච නයිටිය අතට ගත්තත් ඔහු ඇදලා විසිකරා.

"අනේ... සුදූ.."

"ඒක.. ඕන..නෑ."

ඔහුත් නැගිටලා බලෙන්ම හෙළුවෙන් කුස්සියට ඇදගෙන ගියා. කේතලෙ ලිපේ ගිනි අවුලවද්දීත්  ඔහුගේ පොල්ල තිබුනේ ගල් දෙකයි හුතු තොල් වලටයි හිරවෙලා. අත් වලින් තන් පොඩි කර කර  පොල්ල ඉස්සරහට පස්සට කරද්දී ඈට ඉවසන්න බැරුව බිත්තිය අල්ලගෙන පුකයි ගල් දෙකයි අඹරන්න ගත්තා. ඒක නම් ඔහුගේ පොල්ලට දරාගන්න බැරුව ඉක්මනටම වමනේ දැම්මා. කේතලේ වතුර නටද්දිත් ගොඩක් වෙලා ඈ දිනූෂව බදාගෙන හිටියා 

කලු රෙදිපටි කෑල්ලෙන් ඇස් දෙකත් ටිකක් තදින් බැන්දා. පිටුපසින් හක් එක පන්නලා බ්‍රා එකත් ගැලැවිලා යනවත් දැනුනා.ඈ හිතුවා වගේම ඔහු දිවේ තුඩෙන් තන්පුඩු එහේට මෙහේට කර කර හරි ආසාවෙන් උරා බොද්දී චුටි කෙදිරිල්ලකුත් ගියා. ඒත් වැඩිවෙලා තන් පුඩු ඉරුවේ නෑ. ආයෙත් බ්‍රා එක ඇන්දුවත් කලින් ඇදපු බ්‍රා එක නම් නොවේ යැයි ඇයට හොදටම විශ්වාසයි. ඔහු උඩ ඉදන් උම්ම දීගෙනම ගියා. බුරියටත් උම්ම එකක් දුන්න. පෑන්ටිය කකුල් දිගේ පහලට රෝල් වෙලා ගියා. දිනුෂ ඊයෙ රෑ කරෙත් ඕකමයි. ඕන කමින් පෑන්ටිය රෝල් කර කර ගැලෙව්ව. හුත්ත මැදට උම්ම දීගෙන ඉද්දී හරි අමාරුවෙන් ඉවසුවේ. ඊයේ මහ රෑ නිදාගන්න මොහොතකට කලින් ජුස් පනිනකම් දිනුෂ හුත්ත ලෙවකෑව. ඒත් එහෙම එච්චර වෙලා අද ලෙවකෑවේ නෑ. දිනුෂ අන්දපු පෑන්ටිය දැම්මේ එක කකුලයි උඩට උස්සලා ඉන ගාවින් ගැටයක් ගැහුවා. මොකක් ඇන්දුවදැයි තේරුමක් ඈට තිබුනේ නෑ ඔහු අවසානයේ අත් දෙකත් එකට ගැට ගැහුවා. මලීට පුදුම කුතුහලයක් දැනුනේ ඇන්දුවේ මොකක්දැයි බලාගන්න කන් පුදුම කුතුහලයක් දැනුනේ. 

"හරිද"

"නෑ.. නෑ... තාම නෑ.."

"ආහ්.."

ඈව එකපාරට ඉස්සුනා වගේ දැනුනා ඔහුගේ පපුව කම්මුලේ වදිද්දී ඔහු වඩාගත්ත බව වැටහුනා. ඇගට දැනුනු ඒ.සී එකේ හීතල වෙනුවට රශ්නයක් දැනුනා.

"අනේ... මේ කොහේද එක්ක යන්නේ...සුදූ.."

"ඉන්නකෝ..."

"කියන්නකෝ.. කොහෙද මේ.."

"ඉන්නකෝ තව චුට්ට වෙලාවක්.."

අහන අහන හැම වෙලාවෙම චුට්ටක් චුට්ටක් කිව්වා මිසක් කොහේදැයි කිව්වෙම නෑ. එහෙන් අත් දෙකත් බැදලා. වැරදි තැනකට එක්ක නොයන බව නම් දන්නවා. ඒත් ගේ ඇතුලට වඩා දැනෙන රස්නේ එක්ක ඉන්නේ එළියේ බවත් දන්නවා  කකුල රෆ් බිත්තියක වැදුනා. අමුතුම පඩි පෙලක් යකඩ බටේක කකුල් ඇතිල්ලීගෙනම පහලට බැස්ස. හරියට දූවේ කුරුදු තලන ගේ ඉදන් පහලට යන්න තියෙනවා වගේ පඩිපෙළක් වුනාට මේක රවුමට රවුමට තිබ්බ පඩිපෙළක් කොහොම වුනත් පඩි දහයකට වඩා බැස්ස. දිනුෂ ඈව බිමින් තිබ්බ. 

අම්මෝ යටිපතුල් පිච්චිලා ගියා. අව් රශ්මිය යටි පතුල් වලටත් ඇගටත් හොදටම දැනුනා. ටයිල් පොලවක් බව ‍යටි පතුලේ ස්පර්ශයෙන්ම හදුනාගත්තා.

"හරි දැන් ඔතනින් වාඩි වෙන්න..."

ගොඩක් පහත් ලී බංකුවක වාඩි කරත් තිබුනේ ලී පටි වගේ.  

"දැන් ඔතන හාන්සි වෙන්න"

කොන්දෙන් පහල එක ගානට තිබුනත් කොන්දෙන් ඉහල එසවිලා තිබුනා. හරියට ස්පිරිතාලවල තියෙන බෙඩ් එක වගේ. අව් රශ්මිය හොදට දැනුනා.

"අනේ දැන්වත් රෙදි පටිය ගලවන්න කෝ.."

"පොඩ්ඩක් ඉන්නකෝ වස්තූ.."

විනාඩි පහක් විතර හිටියා. ඉන්නේ කොහේදැයි ඈට හිතා ගන්නම බෑ. ලොකු කුතුහලයකින් හිත පිරිලා ගියා. ඉන්නේ බැල්කනියෙද  දැනෙන අව් රශ්මිය හින්දා හිතුවත් මෙහෙම බංකුවක් තිබුනේ නෑ. 

දැනෙන අව් රශ්මියයි ඇගට දැනෙන ලී පටියි නිසා ඉන්නේ කොහේදැයි ඈට පොඩි සැකයක් දැනුනා. කන් දෙකේයි ඇස් බැදපු රෙදි පටියෙයි මොනව හෝ ස්පර්ශ වෙන බවත් දැනුනා  ඒත් එක්කම දිනූෂ අත් බැදපු රෙදි පටි කෑල්ල ලිහලා දැම්මා. ඇට පුදුම කුතුහලයක් හදීසියක් තිබුනේ ඉන්න කොහේදැයි බලාගන්න. 

Wanamalee 21 fits strongly into the Wal Katha 2026 collection, offering mature themes, consistent storytelling, and immersive Sinhala adult fiction for regular readers of the series.