අම්මයි අක්කයි දුන්නු සැප - Ammai Akkai Dunnu Sapa - 1

Begin the first chapter of Ammai Akkai Dunnu Sapa - 1 and explore why this story is becoming a top favorite in the Wal Katha New collection. Our platform is dedicated to bringing you high quality local narratives that are both descriptive and easy to read.

“තරිඳු ගහපන්... උඩ පැනලා ගහපන්... කමෝන් තරිඳු.. තව ඩෑෂ් එකක්... කමෝන්!” ඉහළින් පාවෙලා ආපු බෝලෙට මං උඩ පැනලා පහරක් එල්ල කරා. “අඩෝ තරිඳු.. නියමයි යකෝ අපි දිනුම්!” වටේ පිටේ බලන් හිටපු අපේ සෙට් එක හයියෙන් කෑ ගැහුවා. “තමුසෙ වෙලාවට ඩෑෂ් එක ගැහුවේ මල්ලී, නැත්නම් මේ පාරත් අපි කනවා හොඳට.” “ඒක නම් ඇත්ත පියුමි අක්කේ, මූ කොහොමත් වැඩ්ඩානෙ.” “හා හා ඇති යමල්ලා, මට හොඳටම මහන්සි යකෝ.” එදා අපේ ඉස්කෝලෙත් ජාතික පාසලත් අතර අවසාන වොලිබෝල් තරගය ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබුණේ. කොහොමහරි අන්තිම මොහොතේ මං අපේ ඉස්කෝලෙට ජයග්‍රහණය අත් කරලා දුන්නා.

“ඔන්න අක්කේ තමුසෙ පොරොන්දු වුණා වගේ අයිස් අරන් දෙන්න ඕන හරිද?” “හරි හරි.. එනවකෝ තමුසෙට මං අද රසම රස පළමක් අරන් දෙන්නම්.” “මට අයිස් නැද්ද?” “තමුසෙ මොනවා කළාටද?” “ඇයි ගොණී.. මමනෙ කෑ ගහලා මූව ෆෝම් කරේ.” “අපෝ.. හරි හරි තමුසෙටත් අරන් දෙන්නම්.” පියුමි අක්කා චමිඳුගේ මූණ මිරිකලා හිනා වුණා. කීවා වගේ ගෑණි අපි දෙන්නාටම පැණි දාපු පළම් අරගෙන දුන්නා. “එහෙනම් කොල්ලෝ අපි කැපුණා... යනවා වැස්සී.”

“ඒයි මෝඩයා... අහුවෙනවකෝ තමුසෙ.” චමිඳු අක්කාගේ පස්සට පාරක් ගහලා ගෙවල් පැත්තට දිව්වා. අපි දෙන්නා පාර දිගේ හිනාවෙවී ගෙදරට එනකොට සීයා දොරකඩ හිටියා. “මොකද බං උඹලා ඔච්චර සතුටින්?” “සතුටු නැද්ද සීයෙ, මෙයා අද උඩ පැනලා දුන්නා පාරක්. ඒකෙන්ම අපි තරගෙ දිනුම්.” “ඇත්තද බං?” “ආයෙ ඉතින් සීයා දන්නවනෙ මං ගැන.” “අපොයි ඔව්.. උඹ ගැන ආයෙ අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑ. බත් බෙදාගෙන කාපල්ලා, මං ටවුමට යනවා.” “දවසම අව්වෙ ඉඳලා හොඳටම මහන්සියි හලෝ. මං යනවා ටිකක් නිදාගන්න. තමුසෙ රස්තියාදුවේ යනවා එහෙම නෙවෙයි හරිද?” “හරි හරි අනේ.” අක්කා බත් එක කාලා කාමරේට ගියා. අද නම් මගේ ඇඟපතත් රිදෙනවා, මමත් එහෙමම ඇවිත් ඇඳට වැටුණා.

2001 අවුරුද්ද ලබන කොට මං ශිෂ්‍යත්ව විභාගය ලියලා ඉවර වුණා විතරයි. ඒ තමයි අපි අම්මත් එක්ක හිටපු අන්තිම කාලේ. ඔය කාලෙදි අපේ ගෙදර නිතර දෙවේලේ රණ්ඩු තිබුණා. තාත්තා හැමදාම වගේ බීගෙන ඇවිත් අම්මට ගැහුවා. “තොපි දෙන්නාගේ කාලකණ්ණිකම හින්දා මේ දරුවෝ තමයි විනාශ වෙන්නේ. උඹලා මරාගනියව්, මං මුන් දෙන්නව අරගෙන යනවා. සරත්, උඹට ආයේ ඒ පැත්තේ පස් පාගන්න බෑ තේරුණාද?” එදා අපේ සීයා මාවයි අක්කවයි අරගෙන මහ ගෙදරට ගියා. ඒක අපේ තාත්තාලාගේ ගෙදර. කසාදෙන් පස්සේ දෙන්නා වෙනම පදිංචියට ගිහින් තිබුණා. ඒ අතරේ තමයි අපේ අක්කා ලැබිලා තිබුණේ.

පියුමි කියන්නේ මගේ එකම අක්කා. පොඩි කාලේ ඉඳන් අපි දෙන්නා හැදුණේ වැඩුණේ එකට. සෙල්ලම් කළේ, නිදාගත්තේ එකට. කොටින්ම ඉස්කෝලෙට, ටවුමට පවා ගියේ එකට. සහෝදරකමට එහා ගියපු ආත්මීය බැඳීමක් අපි අතරේ තිබුණා. කාලය ගෙවිලා ටිකෙන් ටික ලොකු වුණත් අපි දෙන්නාගේ බැඳීම ටිකක්වත් වෙනස් වුණේ නෑ. චූටි කාලේ ඉඳන් සීයයි ආච්චියි අපිව හදා වඩා ගත්තා. අපි දැන් මහ ගෙදරට ඇවිත් අවුරුදු 10ක් විතර වෙනවා. මේ වෙනකොට ආච්චි අසනීප වෙලා හිටියේ, හැබැයි අපේ සීයා තවමත් හොඳට ශක්තිමත්. එයා පැන්ෂන් යනකල්ම නගර සභාවේ වැඩ කෙරුවා. අපි මහ ගෙදරට ආවාට පස්සේ අම්මා කීප සැරයක්ම මෙහෙ ඇවිත් ගියා. හැබැයි ඒ අපි චූටි කාලෙදි. අම්මා ඒ කාලෙම රට ගියා. තාත්තා නම් කවදාවත් අපිව බලන්න ආවේ නෑ. එයා වෙන ගෑණියෙක් එක්ක ගියා කියලා පස්සේ කාලෙක ආරංචි වුණා.

සීයලාට අමතරව චූටි නැන්දා නිතරම මහ ගෙදරට ආවා. වසන්ති කියන්නේ අපේ තාත්තාගේ බාලම නංගී. එයා කසාද බැඳලා මහ ගෙදරට අල්ලපු ඉඩමේ පදිංචි වෙලා හිටියේ. චූටි නැන්දගේ මහත්තයා වැඩ කළේ සීටීබී එකේ. බස් රියදුරෙක් නිසා මහතුන් මාමා ගොඩක් වෙලාවට ගෙදර හිටියේ නෑ. චූටි නැන්දාට දරුවෝ හිටියේ නෑ, ඒ නිසාද මන්දා එයා හරියට අපේ අම්මා වගේ අපි දෙන්නාට ගොඩක් ආදරෙන් හිටියා. මහතුන් මාමා රෑ බස් වල යන දාට චූටි නැන්දා මහ ගෙදර නිදාගන්න ආවා. සමහර දාට අක්කයි මමයි එහෙ ගියා. එයා අපේ තාත්තට වඩා ගොඩක් බාල නිසා අපි හොඳම යාළුවෝ වගේ කාලය ගත කරා.

මේ වෙනකොට මං ඉස්කෝලෙ දහයේ පන්තියේ හිටියේ, අක්කා දොළහ වසරේ. මං අපේ තාත්තා වගේ තලෙලු හීන්දෑරි කොල්ලෙක්. අක්කා හරියට අම්මා වගේ, ගොඩක්ම සුදු නෑ හැබැයි පාටයි. පරම්පරාවෙන් උරුම වෙච්ච ජාන නිසාද මන්දා මං ඉගෙන ගන්න දක්ෂ වුණේ නෑ. ඉස්කෝලේ මොකක් හරි කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියාවක් සිද්ධ වුණොත් මගේ නම කොහෙන් හරි ඈඳිලා තිබුණා. හැබැයි කොච්චර නඩු වලට අහු වුණත් අක්කා මාව ගොඩ දැම්මා. මොකද එයා තමයි අපේ ඉස්කෝලේ ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාව! “තමුසෙගේ වැඩ නිසා දවසක මගේ පට්ටමත් ගහලා යනවා හරිද?” අක්කා හැමදාම ඔය කතාව කියලා මට බැන්නා. කොච්චර බැන්නත් එයා මට ආදරෙයි. අපි එකට තුරුල් වෙලා දැවටි දැවටි හිටියත් මට කවදාවත් අක්කා ගැන වැරදි හැඟීමක් ඇති වෙලා තිබුණේ නෑ. ඇත්තටම අපිට ඒ කාලේ ඕවා ගැන හිතන්න තරම් හේතු තිබුණෙත් නෑ.

අක්කා ඇරුණම මට හිටපු හොඳම යාළුවා වුණේ චමිඳු. චමිඳු මගේ වයසෙමයි. ගමේ හොඳටම සල්ලි තිබුණේ එයාලට. චමිඳුලාගේ අම්මලා ගෙදරට වුණත් හොඳට ඇඳලා කරලා හිටියේ. මිනිහාගේ තාත්තා ආණ්ඩුවේ ලොකු රස්සාවක් කරා, හොඳට සල්ලි බාගෙ තිබුණා. එහෙම කියලා දීපශිකා නැන්දා අපේ යාළුකමට විරුද්ධ වුණේ නෑ. චමිඳුගේ ගෙදර ගියපු හැම පාරකම එයා හදන කෑම වලින් පංගුවක් අපිටත් ඔතලා දෙනවා. චමිඳු මටත් වඩා ගොං මැට්ටෙක්, හැමදාම පන්තියේ අඩුම ලකුණු ගනිපු සෙට් එකේ හිටියේ. ඒ නිසාම දීපශිකා නැන්දා මූට වැඩිය රවුම් ගහන්න දෙන්නෙ නෑ.

ඉස්කෝලේ ඇරිලා ආවාට පස්සේ මං ගොඩක් වෙලාවට ගම වටේ රවුමක් ගැහුවා. හැබැයි මං අන්තිමට නතර වෙන්නේ පාලිත අයියාගේ ගරාජ් එකේ. අක්කා මට ගොඩක්ම බනින්නේ මිනිහා ඇසුරු කරනවට. මොකද මිනිහා මට වඩා ගොඩක් වැඩිමල්, අයියා කීවාට කසාද බැඳලා දරුවෝ දෙන්නෙකුත් හිටියා. පාලිත යමක් කමක් තිබුණ මිනිහෙක්. අක්කා පුරු පුරූ ගෑවාට අපි හදිස්සියට ගමනක් ගියේ පොරගේ වෑන් එකේ. පාලිත නරක මිනිහෙක් නෙවෙයි, හැබැයි මිනිහා තදින්ම දුම් බොනවා. අපි දෙන්නා නරක වැඩකට කියලා කරේ හැමදාම හවසට පොඩි දුමක් ඇදපු එක. කොහොමහරි අපි සිගරට් ගහන කතාව අක්කා දැනගෙන හිටියා, ගෑණි වැඩිපුරම හර්තාල් එක දැම්මේ ඒ නිසා.

As the initial scenes of this story unfold you will appreciate the unique style and character development that defines the current Sinhala Walkatha 2026 scene. We prioritize providing our audience with the most engaging and consistent updates across all our featured series.

ඒ දේවල් කොහොම වුණත් මිනිහා මට හොඳට සැලකුවා. මධුෂානී අක්කා වුණත් මං එනවට අකමැති වුණේ නෑ. හැබැයි ගොඩක් වෙලාවට එයාගේ වැඩ කරලා දෙන්න මං බයිසිකලේ පෑගුවා. “ඒක නෙවෙයි බං, පියුමි මේ ළඟදී මට රවාගෙන ගියානෙ.” “ඇයි මං කීවේ දවසක් සිගරට් එකක් ගහලා මාට්ටු කියලා, ඒකට ඔය.” “අම්මෝ... මේකී තාම ඕවා හිතේ තියාගෙන ඉන්නවද?” “දන්නැද්ද අයියෙ ගෑණුන්ගේ හැටි.” “ඒකට අපේ මදූ... ගංජා ගහනවා කියලත් දන්නවා, හැබැයි සද්ද නෑ.” “ඒක නම් ඉතින් වාසනාව, අක්කා පෝරියල් එක දැම්මා නම් මෙහෙම උරන්න වෙන්නේ නෑ හරිද.” මං පාරවල් කීපයක් ඇදලා මිනිහට සුරුට්ටුව දුන්නා.

දවසක් මං ඉස්කෝලේ පිට්ටනිය පැත්තේ හිටියේ. අක්කා ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරි ඇඹරි මගේ ළඟට ආවා. “මොකද අනේ විලිරුදාව හැදිලා වගේ ඇඹරෙන්නෙ?” “තමුසෙ නම්... මේක බලනවකෝ.” ගෑණි අතේ ගුලිකරගෙන හිටපු කොළ කෑල්ලක් මට දුන්නා. “පියුමි... ඔයා දැකපු දවසේ ඉඳන් මං පිස්සු වැටිලා ඉන්නේ. දැන් කොච්චර කල් පස්සෙන් එනවද. මං ඔයාට ආදරෙයි කෙල්ලේ!” අප්පටසිරි... කවුද මේ ඇඹලයා? “කෑ ගහන්නෙපා මැට්ටෝ, සඳකැලුම් අයියා දුන්නේ.” “අප්පෝ.. ඔය සඳකැලුමා නම් පට්ට පැණියා හරිද, ඔයා බෑ කියනවා.” “ඌ කාලෙක ඉඳන් පස්සෙන් එනවා ඒයි.” “ඕකා ඔයාගේ පස්සෙන් විතරක් නෙවෙයි අනේ, තව සෑහෙන උන්ගේ පස්සෙන් යනවා.” “හරි හරි තමුසෙ කෑ නොගහ ඉන්නවාකෝ, මං මුකුත් නොකියා ඉන්නම්.” කොහොමහරි සඳකැලුමා අපේ අක්කාගේ හිත දිනාගත්තා! අක්කා මට දීපු උදව් වල හැටියට මමත් එයාගේ ලව් එකට උදව් කරා. හැබැයි සඳකැලුම් ගැන මගේ හිතේ එච්චර පැහැදීමක් තිබුණේ නෑ. කොහොමහරි දෙන්නා ගෙවල් වලට, ඉස්කෝලෙට හොරෙන් ලව් එක කරගෙන ගියා.

“සඳකැලුම් කියන්නේ අර ගීතාංජලී ටීචර්ගේ කොල්ලා නේද?” “ඔව් පාලිත අයියා.” “ඌ නම් පැණියා තමා. ඕකා පොඩි කෙල්ලෙක් එක්ක ඉඳලා අහු වුණාට පස්සෙනෙ ජාතික පාසලෙන් අස්කෙරුවේ.” “කොහෙද අපේ අක්කා ඔය කතාව විශ්වාස කරන්නෙ නෑනෙ.” “මිනිහා හැන්ඩියානෙ බං. අනික උඹලාගේ අක්කා බලපන්කෝ පට්ට ගෙඩියනේ. අපේ මදූටවත් නෑ එච්චර ලොකු පපුවක්.” ඒ කතාවේ නම් ඇත්තක් තිබුණා. පියුමි අක්කා දකින කෙනෙකුගේ ඇස් දෙක ඉස්සෙල්ලම ඇදෙන්නේ පපුවට, මොකද අක්කාගේ පපුව ගොඩක් ලොකුයි. ඉස්කෝලෙදි කොල්ලෝ විහිළුවට කියන්නේ ‘අඹේවෙල’ කියලා. අක්කා පාටයි, හැබැයි ගොඩක් සුදු නෑ. ඒ වගේම එයාට තිබුණේ අමුතු ලස්සනක්. මේ දේවල් හින්දා අක්කාගේ පස්සෙන් කොල්ලෝ කීප දෙනෙක්ම ආවා. මේකී ඒ එකකටවත් කැමති වුණේ නෑ, හැබැයි අන්තිමේදී සඳකැලුම්ට කැමති වුණා.

කාලය මේ විදිහට ගෙවීගෙන ගියා. දවසක් අපි ඉස්කෝලේ ඇරිලා එනකොට මිදුලේ වාහනයක් නතර කරලා තිබුණා. “අනේ ඔයාලා ආවාද දරුවෝ!” සීයා, ආච්චි එක්ක අම්මා ඉන්නවා දකිනකොට අපි මූණෙන් මූණ බලාගත්තා. “ඔන්න අවුරුදු ගාණකට පස්සේ අම්මට උඹලව මතක් වෙලා.” සීයා නෝක්කාඩුවක් කියාගෙන එළියට බැස්සා. හරියටම අවුරුදු 10කට පස්සේ අම්මා අපි දෙන්නව තුරුලු කරගත්තා. එයා නම් මාරම ලස්සනයි, දැන් කලින්ටත් වඩා සුදුයි, ටිකක් මහතයි. හැබැයි අක්කාවත් මමවත් එයාව ආදරෙන් පිළිගත්තේ නම් නෑ. “මෙච්චර කාලෙකට පස්සේ මොකද දන්නෑ ඇවිත් තියෙන්නෙ.” අක්කා මාවත් ඇදගෙන එහෙමම කාමරේට ආවා. හිටි හැටියේ අම්මා ආපු එක අපේ හිත් වලට ලොකුවට දැනුණේ නෑ. සමහරවිට පොඩි කාලේ ඉඳන් ළඟ නොහිටපු නිසා එහෙම දැනෙනවා ඇති. කොහොමහරි එයා ඇවිත් නතර වුණේ මගේ කාමරේ!

“බලනවකෝ අක්කේ, අම්මා ඉන්නෙත් මගේ කාමරේ.” “ඉතින් මොකද, මොනවා වුණත් ඒ තමුසෙගේ අම්මානේ මල්ලී. එයා ළඟ ඉන්න අමාරු නම් මගේ ඇඳට එනවා.” “ම්...” එදා ඉඳලා මං රෑට නිදාගත්තේ අක්කා ළඟ. අපි දෙන්නා පාඩම් කරලා එහෙමම නිදාගන්න එක කොහොමත් අලුත් දෙයක් වුණේ නෑ. “පුෂ්පා.. දැන් උඹ ආයෙ රට යනවද?” “තාම ඒ ගැන හිතලා නෑ තාත්තේ.” “හ්ම්.. උඹ මෙච්චර කාලයක් තනියම හිටියා වෙන්න බෑනේ.” “ඒවා ගැන කතා කරලා වැඩක් නෑ.” “අර මොකෝ?” “ඒවා පරණ කතා, මං දරුවෝ දෙන්නා බලාගෙන ඉන්නවා.” දෙන්නාගේ කතාව අනුව නම් අම්මා දැන්ම යන පාටක් නෑ වගේ. සීයා වුණත් අම්මා ආපු එක ගැන ඒ තරම් පැහැදීමකින් නෙවෙයි හිටියේ.

දේවල් මේ විදිහට වෙද්දී එක දවසක් මගේ හිත නොසන්සුන් කරපු දෙයක් සිද්ධ වුණා. එදා මං පුරුදු විදිහට රවුමක් දාලා ගෙදර එනකොට හවස 5ට විතර ඇති. බයිසිකලේ මිදුලේ නතර කරලා මං කෙළින්ම ගෙට ගියා. පරණ පුරුද්දට දොර රෙද්ද ඈත් කරනකොට අම්මා කාමරේ හිටියා. එවෙලේ අම්මා දොරට පිටුපාලා ඇඳ ළඟ හිටියේ. මං පිටිපස්සට අඩිය තියනකොටම එයා ඇඳගෙන හිටපු බ්ලවුස් එක ගලවලා ඇඳට දැම්මා! එයාගේ ලොකු පපුව වහගෙන ඉන්න බ්‍රසියරයක් විතරයි තිබුණේ. ඊළඟ නිමේෂයෙන් අම්මා බ්‍රසියරය ගලවලා දැම්මා!

අම්මාගේ පපුව එක එල්ලේ දකිනකොට මාව කීරි ගැහිලා ගියා. ඒව සුදුම සුදුයි, ඒ වගේම ගොඩක් ලොකුයි. ගෙදර කවුරුත්ම පේන්න නැති නිසා මං තව දුරටත් දොර රෙද්දට මුවා වෙලා හිටියා. ඊළඟට අම්මා සායට අත තිව්වා, එහෙමම සාය ගැලවිලා බිම වැටුණා. සුදු පුක අස්සේ හිරවෙලා තිබුණ ජංගිය ගැලවිලා වැටෙද්දී මගේ කට ඇරුණා! අම්මා මට පිටුපාලා හිටපු නිසා එයාගේ රහස් ප්‍රදේශය පෙනුණේ නෑ, හැබැයි දෙකට නැවිලා ඇඳුම් අහුලද්දී සුදු පුක පස්සට බේරිලා ආවා! අම්මා එහෙමම කොණ්ඩේ බැඳගෙන චීත්තය ඇඳගත්තා. ගෑණි නාන්න වගේ. කුණු රෙදි ටික බාස්කට් එකට දාගද්දී මං හෙමීට දොර ගාවින් ලිස්සලා ගියා.

අම්මා එළියට යනකල් ඉඳලා මං කාමරේට රිංගුවා. දෙයියනේ.. මං කවදාවත් ගෑණියෙක් හෙළුවෙන් ඉන්නවා දැකලා තිබුණේ නෑ. ඉස්ස ඉස්සෙල්ලාම දැකපු අම්මාගේ ලොකු පපුව, බෝල පුක මගේ හිතේ තදින්ම කාවැදුණා!

We hope you found this first part of the story entertaining and look forward to sharing the next chapters with you. For even more variety you can browse our Sinhala Wal Kata section which is packed with a diverse range of popular titles and new releases.