වරුනිකා - Warunika - 8 - Aluth Katha

Warunika - 8 presents a Sex Katha tone blended with emotional storytelling, adding intensity while maintaining realism and narrative balance.

“කොහොමද වරුණි? මොනා හරි අල්ල ගත්තද?”

“තාම බලාගෙන යනවා සර්. එච්චර අමාරුවක් නෑ වගේ?”

“ඔව්. ඒ හැටි දෙයක් නෑ. ඔයා ගහකොළට ආදරේ නං ඒ ගැන උනන්දුවක් තියෙනවා නං ඉක්මනටම ඔය දේවල් අල්ල ගනී?”

“ඔව්. සර්. ඒ නිසාමයි මම මේ ජොබ් එක තොර ගත්තේ?”

“ඒක නං බොහොම වටිනවා. මොකද ඔයාලගේ වයසේ අයට මේ දේවල් ගැන එච්චර උනන්දුවක් නෑනේ වැඩිය. විශේෂයෙන් ගෑනු ළමයින්ට?”

“ඒක නං එහෙම තමයි.”

“ඔයා අද විමලේ එක්ක ගිහිං අපිට අයිති areas ටික බලාගෙන එන්න. ඔක්කොම නං එක සැරේ බැරි වේවි. ඒ නිසා අදට ළඟ පාත ටිකට යන්නකෝ. විමලෙට කියන්න මතක් කරලා area map එකත් ගන්න කියල. ඒක උදව් වේවි ඔයාට?”

“හා සර්. මං කියන්නම්”

“ඔයාගේ කෑම ප්‍රශ්නේ කොහොමද? ගෙදර හදා ගන්නවද?”

“තාම නෑ සර්. අර ගෙවල් දෙකකට එහා ඉන්න සිරිය ඇන්ටිලගේ ගෙදරින් දැනට ගන්නවා සල්ලි දීල. විමලසිරිත් ඇහුවා ඒ ගැන නං?”

“මං ඒකට පිලියමක් බලන්නම්කෝ. දැනට ඔය විදියට කරගෙන යන්න”

“හා සර්. තැනක් යු”

“ඉට්ස් ok”

******

හවස 2 වගේ වෙද්දී විමලසිරි එක්ක වරුණි ඔෆිස් එකෙන් එලියට බැස්සේ පලවෙනි දවසේ වැඩ කටයුතු ටික නිමා කරලම. එදා කරනන් ලොකු වැඩක් නොතිබුන නිසා පොඩි කම්මැලි ගතියකුත් තිබුනා. වරුණි එලියට බැහැල බලාගෙන ඉන්නකොට විමලසිරි කැබ් එක අරගෙන ඇවිල්ල වරුණි ඉස්සරහ නැවැත්තුවේ ඉස්සරහ දොර වරුණිට ලං වෙන්න. විමලසිරිට ඕන වුනේ වරුණිව ඉස්සරහ සීට් එකේ වාඩි කරව ගෙන යන්න.

The story develops using a Wal Katha Novel style, allowing characters and situations to grow with steady pacing and depth.

ඒත් වරුණි පිටි පස්සේ දොර ඇරලා නැග්ගම විමලසිරි ගේ බලාපොරොත්තු එහෙමම බිඳුනා. මොකද අඩු තරමින් ගෙඩි දෙකවත් බලාගන්න තිබුන චාන්ස් එක නැති වුන නිසා. ඒ නිසා මිරර් එක හදල වරුණි ගේ පපුව පේන විදියට හදා ගත්තා. වරුණිට ඒක ඒ හැටි ගානක් උනේ නෑ. එයා වාඩි වෙලා ඇහුවේ.

“අපි දැන් කොහෙද යන්නේ විමලසිරි?”

“මිස්ට කොහෙටද යන්න ඕනා මුලින්ම?”

“මං එහෙම දන්නේ නෑනේ විමලසිරි?”

“ඔව් නේ? ඒ කතාවත් ඇත්ත නේ. හරි අපි එහෙනම් වනජීවී එකේ ඉඩම් ටික තියෙන area එක දැනට පෙනන්න නං?”

“හා. හරි. එහෙනම් යමු”

“යමු මිස් එහෙනම්!!!”

විමලසිරි එහෙම කියලා වාහනේ පාරට හරවලා ඉස්සරහට යන්න ගත්තා. වරුණි කවුළුවෙන් එලිය බලාගෙන පරිසරේ විඳින්න ගත්තා දැනෙන සීතල හුළඟත් එක්කම. සැරින් සැරේ හුළඟ නිසා කොන්ඩේ හදද්දී අත උස්සන කොට විමලසිරිට පේනවා සාරි හැට්ටේ යටින් වරුණි ගේ ගෙඩි දෙක හැට්ටේ ඉරාගෙන එන්න දඟලනවා වගේ. ඒ නිසා වාහනේ වේගේ පොඩ්ඩක් අඩු කරලා යන් ගත්තා සරින් සැරේ හොදට කණ්නාඩිය දිහා බලන්න ඕන නිසා. විනාඩි 10ක් වගේ යද්දී වරුණිට මුළු ඇඟම සීතල වෙලා යන හුලං පාරක් දැනෙද්දී තේරුණා එදා බස් එකේ එද්දී පරාක්‍රම සමුද්‍රේ ලඟදි දැනුනා වගේ සීතලක්..

“අපි මේ කොහෙද විමලසිරි දැන් ඉන්නේ?”

“මේ පරාක්‍රම සමුද්‍රේ මායිම මිස්. මිස් බස් එකේ ආවේ මේ හරිය පහු කරගෙන නේ?”

“අහ්හ් ඒක තමයි. අපි එදා ආපු පාරෙමද යන්නේ?”

“ඇයි මිස්ට ආසද ඒ පාරේ යන්න?”

“ඔව්. මට එදා බස් එකෙන් බැහැල ඉන්න තරම් හිතුනා. ඒ තරම් පුදුම සනීපයක් දැනුනේ”

“මිස් පරිසරේ විඳින්න ගොඩක් ආසයි වගේ නේද?”

“ඔව් විමලසිරි. ඒ නිසාමයි මං මෙහෙම ගමනක් ආවේ”

“ඒක තමා. මටත් පුදුම මිස් වගේ ලස්සන කෙල්ලෙක් මේ වගේ රස්සාවක් කරන්න ආවම කිව්වම”

“ඇයි ලස්සන කෙල්ලෝ විමලසිරි මීට කලින් දැකල නැද්ද?”

“මෙහෙ කොහෙද මිස් වගේ ලස්සන කෙල්ලෝ. ගමේ කෙල්ලෝ කොළඹ කෙල්ලෝ වගේ නෙමේ නේ?”

“අනේ අනේ. විමලසිරි ගේ වයසට නෙමේ නේද කතාව?”

“හි හි හි .... ලස්සන බලන් වයසක් බලපාන්නේ නෑනේ වරුණි මිස්?”