Wal Wunu Wife – 3 brings more intensity using the vivid storytelling style of Wal Katha Sinhala, highlighting emotional struggles and meaningful character moments.
ඔයාට එහෙම හිතෙන්නෙ නැද්ද” රංගි එයාගෙ හැඟීම් පිටකලේ එහෙමයි. “රංගි ඒත් අපි කොහොමද ඕවා කරන්නෙ? මේ ලංකාවනෙ. අපි එක මිනිහෙක්ට අයිති වෙලා ඉවරයිනෙ. එහෙම එකේ ඕව කරන්නෙ කොහොමද…” මටන් ආපු ඒ ආසාව යටපත් කරගෙන කිව්වා. මොකද මට ගොඩක් බය හිතුනා. ඒ අන්තිම ෆොටෝ ටික බලද්දි ඒ කෙල්ලො දෙන්නට හොඳටම අමාරුයි වගේ. ඒ කෙල්ලො දෙන්නගෙ මූණවල් කොල්ලන් ගෙ ධාතු වලින් නැහැවිලා. ඇස් ඇරගන්නවත් බෑ. දෙන්නට නැගිටගන්නවත් බෑ වගේ.
“ගයනි……… ඔයා ආස නැද්ද දවසක මේ වගේ කරන්න…. මට නම් පිස්සු වගේ මේවා දැක්කම… මේ ෆොටෝ දකිනකොටත් wet වෙනවා. අපි දවසක ට්ර යි කරල බලමුද මේ වගේ දෙයක් කරගන්න……” රංගි අපූරු යෝජනාවක් ගෙනාවා. මං මොකුත් නොකියා ඔලුව වැනුවා. “ඔයා ඔලුව වැනුවෙ හා කියලද බෑ කියලද…” රංගි මගේ මූනට එබිලා ඇහුවා. මං බිම බලන් හා කිව්වා. ඕනම ගැහැණියක් කැමනි වේවි උපරිම සතුටකට පත්වෙන්න.
මට කිස් එකක් දීලා “නෑන්ක්ස් කෙල්ලෙ….……..බය වෙන්න එපා මං ඉන්නකල්. අපි දවසක එහෙම සෙට් වෙලා බලමු” රංගි මගේ කැමැත්ත ගන්තෙ මටත් නොදැනීමයි.
ඔහොම යද්දි දවසක පුතාලගෙ concert එක ළං වුණා. ගොඩක් වෙලාවට තව වැඩිපුර පැයක් හමාරක් ළමයින්ව තියාගෙන රිහසල් කරා. දවසක් උදේ රංගි එදා වගේම මැගසින් එකක් ගෙනාවා. අපි දෙන්නා බලලා ඉවර වෙනකොට හොඳටම ඇවිස්සිලා. එවලෙ අපි දෙන්නට අපි දෙන්නව මදි වුණා. රංගි එදා කරපු යෝජනාව ආයිත් ගෙනාවා. “ගයනි…අපි අද අර වැඩේට ට්යි එකක් දීල බලමුද….” මාන් ඔලුව වනලා හා කිව්වා. මොකද මමත් ඒ වෙලාවෙ හිටියෙ අමාරුවෙන් ආසාවන් යටපත් කරගෙන. මට බය හිතුනත් බෑ කියන්න හිතුනෙ නෑ.
The chapter maintains balance and continuity through the smooth narrative approach of Wal Kata, ensuring steady story development.
පස්සෙ අපි දෙන්නා කාර් එක අරන් ටවුන් එකට ආවා. කාර් එක ඉඩ තිබ්බ තැනල park කරලා දෙන්නා ටිකක් ඇවිද්දා. රංගි ගොඩක් ලස්සන කෙනෙක්. ඕන කෙනෙක් එයා දිහා දෙපාරක් හැරිල බලනවා. එයාට ලස්සන පපුවකුයි රවුම් පස්සකුයි තිබුණා. හිනා වෙනකොටත් හරිම වල් පාටයි. අද ඇඳන් හිටියෙන් කොට ටයිට් ස්කර්ට් එකකුයි අත් නැති හිර බ්ලව්ස් එකකුයි. අපි දෙන්න ඇවිදින් ගියා ජනප්රි ය tution class එකක් ළඟට. එතන A/L වලට class කරන තැනක්. “ගයනි අපි මේ හරියෙන් ටිකක් නැවතිලා ඉඳල බලමු”
රංගි ළඟ තිබුන කොට්ටම්බා ගහක් යටට ගියා. ටිකක් වෙලා ඉඳලා අපි ළඟ තිබුන food cabin එකට ආවා මොනවහරි බොමු කියලා. රංගි table එකක වාඩි වුණා. මම ගිහින් hamburger දෙකක් එක්ක juice දෙකක් අරන ආවා. අපි දෙන්නා ඒව කන බොන ගමන් කල්පනා කළේ අපි මොනවද කරන්නෙ කියලා. රංගි food cabin එක වටේම ඇහැ යවමින් මොනවදෝ හොයනවා. අපිට එහා table class ឬ ៩ ខូក្រៅខោនៅ Nescafé බොනවා. මම හිතන්නෙ තුන් වෙනි පාරට A/L කරන දෙන්නෙක්. රංගි මේ කොල්ලො දෙන්නව අල්ලගන්න ට්ර යි කරනව වගේ මට තේරුනා. වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් කොල්ලො දෙන්නා අපේ table එකට ඇවිත් වාඩි වුණා. ගොඩක් දන්න අඳුනන අය වගේ කතා කරන්න ගත්තා. රංගින් වැඩි වෙනසක් පෙන්වන්නෙ නැතුව කොල්ලො දෙන්නත් එක්ක කතාවට සෙට් වුණා. මට මේවා පුරුදු නැති නිසා බිම බලාගෙන juice එක බිව්වා.
“අක්කලගෙ ගාන කීයද…” කතා කර කර හිටපු ඒ බෝයිස්ලා දෙන්න එකපාරටම ඇහුවා. මට ඒක ඇහුන ගමන් මාව නිකන් වෙව්ලන්න වගේ ගන්නා. මං ළඟ හිටපු රංගිගෙ කකුලට ඉබේටම අත තියවුණා. මං දිහාවට හැරුන රංගි මට ඇහැක් ගහලා මොනාදෝ කිව්වා.
“මල්ලි හයදාහක් දෙන්න……අපි දෙන්නෙක්ම ඉන්නවනෙ”
“බෑ අක්කෙ……අපි ළඟ එච්චර නෑ. දෙදාහක් දෙන්නම්” ඒ කොල්ලො දෙන්න කිව්වා.
Readers experience deeper immersion through the familiar environment of Walkatha Zone.